Aug 1, 2014

Hayat Jivana

Conto

In le matino, quando io vadeva al porto, io videva que un nove nave habeva arrivate. 
Io deveniva curiose e hastivemente lo approchava. Illo era un veliero con tres mastes.
Al corpore del nave on poteva leger su nomine, scribite con belle, ornamentate litteras: "Hayat Jivana".
Io voleva saper qual era su mission e dunque decideva demandar alcuno 

del equipage re isto.
Le planca jam era extendite e duo homines era in le processo de disbarcar. 

Le prime era un svelte marinero con un reguardo absente. Io le demandava:
"Qual es le mission de Hayat Jivana?"
"Io non sape", ille respondeva inattentivemente, "io me solo inrolava a iste nave pro poter viagiar a multe citates. Io cerca mi ver amor. Io ancora non la ha trovate, ma io sape que illa existe alicubi in le mundo."
Proque io non recipeva le responsa a mi question, io ancora me adressava al altere viro, un bon vestite gentilhomine con un coffro grande:
"Qual es le mission de Hayat Jivana?"
"Io non sape. Io solo loca un cabina al nave. Io es un viagiator de commercio. Io gania ben per comprar e vender merces.

Proque io non recipeva le responsa a mi question, io entrava al nave pro poter poner mi question a un altere membro del equipage.
A un micre scabello al ponte sedeva un altere marinero, con un aspecto triste e fatigate. 

Io le demandava:
"Qual es le mission de Hayat Jivana?"
"Io non sape", ille respondeva con resignation, "io labora hic proque io es fortiate a facer isto. Io ha un marita e quatro infantes a sustener. Ma io solo pote incontrar les un vice per anno. Tunc io les da moneta, assi que illos pote viver un anno plus. Io non ha tempore pro facer lo que io vole. Io es un pictor talentose, ma tote le die io debe altiar le velas, bassar le velas, seder in le posto de observation e nettar le ponte. Le vita es laboriose e discontentante."
Io notava que le viro voleva continuar de planger se, ma io non voleva audir plus, dunque io me exculpava e hastivemente continuava vader.

Al rota del timon sedeva le timonero, un senior seriose, reposante sur un scabello. Io le demandava:
"Qual es le mission de Hayat Jivana?"
"Io non sape", ille respondeva con voce sic, "io solo labora hic e face mi deber. Io non pone questiones innecessari. Lo que le capitano me dice facer, isto io face. Si ille me ordina girar al west, io gira al west, si ille me ordina girar al est, io gira al est."
"Io volerea parlar con le capitano. An ille es accessibile?"
"Le ultime vice io le videva in le cambusa."
"Pote io ir ibi pro cercar le?"
"Si, naturalmente. Io vide que tu es un homine sincer."

Io descendeva sub le ponte e tosto trovava le cambusa. Mi naso deveniva mi guida. Illo se orientava verso le deliciose fragrantias de species. 

Io entrava in le cambusa e tosto videva le cocinero, con un panno blanc nodate a su capite. Io le salutava e de novo poneva mi question:
"Qual es le mission de Hayat Jivana?"
"Io non sape", ille respondeva vividemente, "ma nonobstante isto, io es
multo contente de mi labor. In cata porto io trova nove plattos gustose e dulcissime species. Il ha tante phantastic mangiar in le mundo e io ha le privilegio de sempre discoperir nove receptas.
Le vita es plenate de placer e delecto!"
"Io cerca le capitano. Es ille ibi?"
"Ille justo vadeva a su cabina. Illo es situate al ponte, verso le poppa."
 

Io ascendeva al ponte e comenciava vader verso le poppa. Tunc io videva un homine barbate qui spectava le celo trans binoculos.
"Il non pote vider stellas in le medietate del die, nonne?", io diceva stupefacite.
"No, no, io specta aves del mar.", ille respondeva a voce tense. "Cata die io los conta, cata specie, e scribe le resultatos in mi libro. Quando io retornara
io reportara le resultatos al Societate Ornithologic."
"Sape tu qual es le mission de Hayat Jivana?"
"Qual question peculiar. Io solo loca un cabina hic. Le itinere del nave es ideal pro mi observationes."
"Ma si tu cognosce le route, tu debe anque cognoscer le mission!"
Le homine me reguardava perplexemente:
"Qual mission? Isto ya es un nave de passageros. Cata uno ha su proprie affaires. Io te propone a demandar le capitano re isto."
Ille se hastivemente tornava via pro continuar su observationes.

Io continuava vader al cabina del capitano e quando io lo attingeva, io colpava al porta.
"Entra!" un voce diceva del interior.
Io entrava e videva le capitano, un viro robuste con oculos amicabile. Io diceva:
"Excusa me, si io vos disturba. Io videva vostre belle nave e deveniva curiose 

de su mission. Io es certe que un nave tanto impressionante ha un mission nobile."
"Le rege Abala nos ha inviate pro viagiar trans le mundo e colliger cognoscentia. Cata anno nos retorna a nostre pais e conta a ille toto lo que nos ha vidite e apprendite."
"Io demandava plure viros de tu equipage re vostre mission, ma nemo lo sapeva."
"Illes son tanto occupate con su deberes quotidian, que illes ha oblidate del scopo general del viage. Ma io memora toto e io scribe toto lo que io ha apprendite in mi grande libro."
"Qual mission meraviliose! Pote io viagiar con vos? Nihil me retene in iste citate."
"Vermente? Io volerea que tu me contarea de tu citate. Io notara lo que tu dicera in mi libro."

Io le contava toto lo que io sapeva del historia del citate e del mores del populo.
Quando io post un longe tempore habeva finite, ille diceva:
"Isto es un urbe fascinante! Io vole remaner ibi durante duo septimanas e apprender plus. Quando nos levara le ancora, tu es benvenite a partir con nos, si tu vole."
Hayat Jivana remaneva durante duo septimanas. Postea io lo accompaniava a su viage continuate. Io debeva laborar durmente como marinero e post un tempore perdeva mi enthusiasmo. Le mal de pais tosto cresceva intra me. 

Post alcun annos io ora ha retornate al citate de mi matre e lo apprecia in un modo que io nunquam ha experientiate antea. Io ha transversate multe tribulationes ma anque visitate multe citates lontan, ubi io ha apprendite multe sage cosas.


Jul 11, 2014

Melodia immortal


Ubi fini le verbos, comencia le tonos
Le musica nos pone in contacto
con un plus alte realitate

Le amor pur
es un melodia immortal
que lentemente caressa nostre animas
con molle undas de color irisate

Post audir iste sonoritates
io non plus senti
odio o pavor
ma in vice nata
in le oceano beate

Spectation al interior

Quando le oculos del corpore se claude
le oculos del anima se aperi
Le spectation externe es revertite al interior

An es possibile
que le mundo interior
es plus vaste que le mundo exterior?

Plenate de pace, io vole ci camminar,
le matino ancora es distante

Paisages de crepusculo

L'umbras occulta
paisages de crepusculo
al collina le domo
cale pallidemente
in le ultime radios solar

Le obscuritate del universo

Nostre umbras crescente
cade al Luna
lo exhauri
lentemente et inexorabilemente
e lo livra
al obscuritate del universo
Illos se multiplica
e terrifica le un le altere
se glissa in le hora de lupo
(illos non vole ser detectate)

Tosto le umbras pallidira
e le Luna reganiara
su lustro e symmetria
e le sentieros del post-crepusculo
rehabera su marcharibilitate
Illes qui sonia se eveliara
e le vigilatores se addormettira
Omnes ha su proprie tempore
e le realitates vicin
non sempre se incontra

Le Luna es un orbe
que se imagina ser un disco
assi como nos son sculptores
qui se imagina esser picturas

Sed quando le voces del ante-alba susurra
nos exi del muro,
prende le cultello del sculptor
e comencia cisellar le obscuritate del universo
assi que su lucente, rotunde orlos
converge in un capite que ha essite modellate
de multe generationes
e del qual le plen relievo physiognomic
solmente apparera
quando tote le lumine del Luna, Sol e del stellas
finalmente se unira

Jul 9, 2014

Observationes de un cavallo obscur


Stellas distante
son interessante
ma nunc le vicina
es in su cocina

Un advertimento

Nunquam tocca
le rete del aranea
mesmo si le aranea
non es visibile

Valor e grandor

Un haiku bon
dice plus
que un novella mal

Vento

Durante tote tu vita
le respiration plena tu corpore
e quando tu mori
illo lassa le carne
pro unir se
con le vento
que suffla
super campos e silvas

Le tempore del umbras



In le tempore del umbras
io te da mi basio lunar
le qual revivifica
le memorias del iris

Omnes ancora coperi
su facies con mascas ornamentate
ma quando nemo vide
nos monstra le un al altere
nostre physiognomias

Quando le undas veniva
le stratas deveniva canales
le domos deveniva isolate
e le homines
disconnecte e pavorose

Ma io ha continuate
a toccar mi mandolina
nam io audi le tonos de cordas lontan
durante le seren crepusculo

Le basio lunar tinta tu labios
in le color del planeta Marte
nostre removite mascas se rumpe
e le melodia tremulante
echoa inter le canales

Nunc

Tu pote oblidar tu passato
perder tu futuro
ma del nunc: iste momento
nemo pote privar te