Feb 1, 2015

Le futuro



Le futuro es un femina con facie invisibile
Su vestimentos sempre cambia de color
In le mano dextere illa tene spero,
in le mano sinistre illa tene timor

Illa nos attende al via
Quando nos nos ha approximate
illa dice con voce indistincte,
assi como ex grande distantia:
"seque me a in lo celate!"

Su scarpas blanc lassa tracias rubide
Ubi tu nos duce, femina mystic?
Debe nos sequer tu tracias
o pote nos cercar nostre proprie via?
An le viage sera longe?
An'lo nos ducera trans multe belle urbes?
An'lo nos ducera al domo del esseres eternal?

Illa se torna
forsan surridente, forsan plorante,
remove su mantello
e lo pone al terra
Imagines appare a illo
vacillante e cambiante rapidemente
Non es possibile perciper los
Le tempore in su forma condensate
non pote esser decifrate

Quando illa vide nostre reguardos confuse
illa prende le mantello
se torna e continua vader
Nos debe sequer la
Si nos remane hic, morira le tempore
Que nos sempre vade in avante!

Nude illa dansava

Nude illa dansava
Libere, felice
In verde herba 
le pedes colorava
Le capillos le sol 
illuminava
Nemo la videva
Assi illa voleva

Illa dansava 
pro se mesme
e pro nemo plus
Movimentos nasceva 
in profundos del anima
Beltate del corpore
reflecteva le nobile 
aspecto del spirito

Incompatibilitate

Io es un flocco de nive
in le medio del estate
e tu es un radio solar
in le medio del nocte hibernal

Tu es materia
e io antimateria
e quando nos nos incontra
nos deveni nihil

Nostre parolas collide
a medie cammino
e recula retro
al bucca que los creava

Quando io dice 'si'
tu dice 'non'
e quando io dice 'nunquam'
tu dice 'sempre'

Io es un grano de arena
in un vaste oceano
e tu es un gutta de aqua
in un deserto sablose

Alba e crepusculo

Qual es le differentia
inter le alba e le crepusculo?
Tu dice que illos son oppositos
ma in mi oculos illos son intercambiabile

Quando io me addormi io deveni eveliate
e quando io me evelia io entra in le somno
In sonios io es libere
Le crepusculo es mi aurora

Jan 19, 2015

Arbores in nebula


Arbores in nebula
nigre contra gris
gris contra grisastre
Indistincte ben que proxime
Invisibile in distantia

Le nebula cela
le contornos del bosco
Esseres incognite
vade furtivemente inter truncos
An es vespere
o matino?

Le horologio se ha arrestate
ma mi passos
continua echoar in le nebula

Le facie del nocte


Le nocte me tendeva su mano gelide
"Benvenite a mi tempore", ille diceva
"Tu potera vider nemo
e nemo te videra
Si tu es sensate, tu reposara
Si tu cercara le porta, tu plorara"

Le facie del nocte manca tractos
solo le oculos brilla como stellas
Ex le bucca aer glacial flue
Le luna es su lanterna

Quando le nocte se sede presso le lecto
mi mente quita le corpore
Illo vade via a mundos irreal
ubi illo se rememora le radios diurne

Le nocte silentemente
specta al corpore exanime
Conta su halitos

Quando ille ha audite
cinque milles exhalationes
ille glissa via
e in vice veni le alba
que susurra a me:
"Reveni a tu domo!"

Le somnophagos

Le somnophagos ede mi incubos
Nunquam illos devenira sature

Illos ambula in le cameras quando io dormi
Illos vocifera si disturbate

Circum lor buccas il ha sanguine sic
Esque illos de novo ha sete?

Mortos vivente

Le mortos son plus numerose
que le viventes
Le terra es plen
de lor tracias
Nos lege lor libros,
inhala lor aer

Le mortos ancora vive
e le viventes tosto morira

Dec 12, 2014

Audiente io vide



Tu canta le canto le plus lente
Tu parolas son sufflos de vento in le foliage
Tu conta de cosas que nemo cognosce
Tu sapientia intuitive flue trans imagines
Audiente io vide

Ille qui ha patientia va comprender
e sera plenate con pace e felicitate
Quando le canto se leva 
a sempre plus alte tonos
le corpore celeste comencia vibrar

Un secunde voce adveni
Il es le sol que canta
Le luce deveni tonos
Le majestatic sonoritates 
del canto solar
resona trans le campos
Le anima capitula:
deveni irradiate e purificate

Io adjunge mi voce al canto beate
mi tonos se misce con le melodia
que es immortal
e cuje harmonias 
se extende ultra le tempore

Io es un parte del eternitate
e le eternitate es un parte de me
Io canta le canto 
del sol e del silvas
Io canta le canto 
del montes e del lacos
Io canta le canto 
del mar e del nubes
Io canta le canto del terra

Le oceano del musica
me lava con sonos incessante
Io me submerge
e plena mi pulmones 
con harmonias aquatic
Io me approfunda sempre plus
e audi balenas in distantia
ma tosto io vole ascender de novo
e tunc veni un forte torrente
que me duce in alto, in alto, in alto

Io passa le superficie e vola in alto
e subitemente es circumferite 
del firmamento, del stellas
Illos son tanto proxime, 
tanto tanto proxime
Es io un de illos?

Io audi echos de supernovas
Diluite explosiones vetuste
cuje surde ruito sustenite 
se misce con le sibilo
de tempestas solar
Neonate stellas celebra le vita
con formicante radios
Io surfa sur un de iste radios
e deveni jectate in spatio incognite

Io pote viagiar ubi io vole
Non plus existe limites
Le energia de mille soles me porta
Gratias al amor ardente io vide toto
Io es transformate al mysterio
e tunc lo comprende
Quando le mente es sin limites
veni tote le responsas

Io senti como io me dissolve
et es devorate del totalitate
ma io non ancora es preste
a entrar nirvana
e dunque subito 
focalisa mi attention
sur solo un puncto:
hic, nunc, iste camera
A hic io reveni
Le mysterio retira
insimul con su solution
e io remane sol in mi camera
sin responsas
e sin questiones



Terrificate del immortalitate

An tu te gaude 
de tu immortalitate
o es tu terrificate?
Vole tu viagiar sin fin
o finalmente reposar?
Vole tu ascender 
le monte celestial
o remaner sub le querco?

Que es ver
e que es false?
An le via dara le responsa?
Tu vide le monte 
con oculos claudite
e lassa le voce guidar te
Pote tu levitar avante
como in le sonios?
 Io vide multe montanias
ma non sape 
qual es le plus vetule

Le via del primes 
es recoperite de vegetation
Le mal herba ole 
como naive matinos vernal
que sempre consola 
ma nunquam da responsas
Illo conta del immortalitate oblidate 
e del fide
ma multes lo calca
cercante le fin del via

Quando io trovara le fin del via
io vadera retro
pro reviver e revivificar
Forsan io remanera sol
in le mundo de memorias
sub le querco 
al pede del monte
troppo fatigate 
pro continuar camminar


Le memorias del vita e le vita del memorias

Ille qui vole remaner juvene
debe morir in su juventute
e postea solo continuar viver
in le memoria del generationes
Ille qui vole viver multe annos
debe vader a in le oblivion
Quanto vale annos oblidate?

Si on vive mille dies
e le un resimila le altere
on ha experientiate solo un die
ma si on ha camminate mille dies
de un village a un altere
e cata die vidite nove homines e domos,
alora on ha vivite multe vitas

A vices memorias pote renascer,
subito aperir se como cassettas retrovate
e jectar ex se imagines e fragrantias
que on immediatemente recognosce
Forsan le oblivion solo es un nube temporari
ante le sempiterne sol del memorias
que jecta su radios verso le eternitate


Al filio de Sharon Tate

Tu veniva ad existentia
cresceva e se formava
e finalmente era preste a exir
a un nove mundo
Un micre, belle, homine innocente,
indefense e besoniante
multo de amor e cura

Tu non poteva experientiar iste mundo
Brutalmente tu e tu matre era occidite
Tu era un tresor non nascite
que era perdite

Io spera que tu poteva nascer
in un mundo melior
de iste, que te rejectava

Dec 10, 2014

Tu nomine es tatuate in mi anima


Io ha tatuate tu nomine in mi anima
e dunque io debe amar te
tote nostre dies remanente

Si io lacerarea via tu nomine
le anima sanguinarea a morte
nos son coalescite
in le modo siamese

Io debe haber indulgentia
con tote tu imperfectiones
e tu con le mie
assi que nostre vita
non sia destruite

Olim amor volava
ma hodie debe ser supportate
de bracios fatigate

Tu nomine es tatuate in mi anima
e mi nomine in le tue
Nos ha create un vita insimul
e lo vive insimul
in dolor e gaudio
e quotidian penose labor

Fragmentos polychromatic

Homines
que nos longemente cognosceva
ma subito de nostre vita dispareva
tarda in nostre sonios
Lor reflexiones son circum-speculate
in nostre animas
como fragmentos polychromatic

Illes sta presso nos
Parla con nos
e quando le sonios ha finite
nos son eveliate per le suspiro
que pone su mano tepide
a nostre frontes