Le retorno

Le vento caressa le montes

Le pluvia lava le arbores

Le riviera flue sempre

al vaste mar distante

Con joia le aqua canta

in alto va le melodia

se uni con le nubes

e postea vola via

Itero potente audir

le sonos tanto amate

al fin io ha retornate

renascite como un columba

Parlar con se mesme

Alcunos con se mesme
solo parlar comencia
quando a in le camera
alcuno altere entra

Qui habitava hic?

Qui habitava 

hic ante me?

Qui ha ambulate 

in iste cameras

que ja ha existite 

durante cinquanta annos?

Qual cantos 

ha hic essite cantate?

Quante querelas 

ha echoate inter le parietes?

Qui ha spectate le arbores 

detra le fenestras 

del none etage

quando illos ancora 

esseva parve?

Qui habitara 

hic post me?

Qui ambulara 

in iste cameras

post cinquanta annos?

Remanera illos alora?

Justo nunc io sede 

in le camera de sojorno

e le arbores 

detra le fenestra

son coperite 

de un spisse strato de nive

a pena visibile 

in le obscuritate 

del vespere hibernal

Reposo eterne

Finalmente veniva le nive

e coperiva in blanc

con su mute floccos

le nigre, suffrente

mundo dolente

Le celo es blanc

e anque le terra

Le dolor ha disparite

ma anque le gaudio

Requiem æternam dona eis, Domine,

et lux perpetua luceat eis

Reposo eterne dona a illes, Senior,

e lassa le perpetue lumine lucer sur illes

Senior, lassa le nive

que ha inveloppate le mundo

in su belle drappo funebre

reflecter le lumine celeste

assi que nulle umbras remane

In despecto de mi credentia perdite

io rende me mesme a Te

Al bordo

Io sta al bordo
del oceano
Debe io tardar
o immerger me
in le aqua?

Le undas agita
seductivemente
ma que attende
in le profundo?

Ci in alto
es difficile respirar
ma io non sape
si de novo devenir
un pisce es possibile

Io es lasse
del spectar le arbores
e le frigor me tormenta
ma forsan le aqua
es ancora plus frigide?

Odio

Io te odia

e tu me odia

Le odio causate

de pusillitate

Nos ambes

amar vole

le un le altere

ma non pote

dar amor

ante que nos

vince le pavor

Quando le momento

venira, del cambiamento?

Le guerra del tempore

Cata fin es un comencio
e cata comencio, un fin
Quando un cosa es create
un altere es destruite

Le guerra del tempore
eveni inter le passato
e le futuro, le qual
poco a poco vince

IANUARIUS MMXIV

Mi pensatas son coperite de nive

mi memorias ha devenite glacie

Le celo es obscur ma le terra luce

me manca le tempore quando era al contrario

Floccos de nive

Cata flocco de nive
es unic
e ha su proprie
forma crystallin

Illos nasce
in le celo
e le ventos frigide
los modella
in elaborate
ornamentate symmetrias
a vices reminiscente
de micre stellas
o de transparente
plantas

Illos cade lentemente
pro finalmente
attinger le terra
e facer tote le mundo
blanc e scintillante
sub le basse
sol hibernal

Dismascate

Io reguardava le speculo
e videva
nihil

Es io un illusion
que ha dismascate se mesme?
Es mi dolor
sin substantia?
Es mi perdition irreal?

Io senti alleviation
e plana via sin direction
ex le camera
domo
citate
pais
continente
planeta
systema solar

pro finalmente esser dissolvite
in le oblivion cosmic

Riso e surriso

Le riso es le jubilation del anima

e le surriso

un pacific meditation

Duo monachos

Duo monachos promenava insimul.
Le un diceva al altere:
-Qual es le cosa que tu ha facite
le plus sovente durante tu vita?
-Io ha pensate, pensate e pensate? E tu?
-Respirate, respirate e respirate.

Poesia transformante

Le poesia transforma le verbos a obras de arte

face le phrases devenir orationes,

incantationes, mantras e cantos,

construe un nave que porta le lingua

al oceano del destino human

e lassa le poemas e pensatas

dar nomines al vento, al undas

e al sculpturas metamorphic del nubes

le quales plena le dies e le noctes

de nostre viage curte ma intense

Le poesia es le companion invisibile

que susurra ex le fundos del anima,

aperi le oculos al beltate del mundo

e dona alleviation e solacio al suffrente,

adjuta nos vider le magia del vita quotidian,

monta le dies in quadros ornamentate,

liga le versos que nasce nunc

con le parolas del scaldos usque al antiquitate

e nos uni con le epos kaleidoscopic

nominate Le Saga Del Homine

Le morto

Un experientia difficile:

vider un homine morte

Immobile como un statua

sin respiration

ancora un persona

ma simultaneemente 

alco radicalmente differente

Materia que cambia 

de carne a humus

un figura temporari

sub transformation

Io la videva un ultime vice

quando io entrava in le camera

pro prender le ultime photographias

un con e un sin flash

pro postea silentemente exir

Le sala de hospital 

era como un sanctuario

Isto era le prime vice

que io videva un morte corpore

io non memora tante detalios

ma plus clarmente le sentimentos:

dignitate, lucto, ma anque pavor

Proque pavor?

Illos coperiva le morto

e lo transportava al morgue

Io retornava al domo

pro jentar