Natura reflecte tu beltate absolute

In alba io vade in stricte silvestre sentieros

Rore humecta gelide aere

Ubicunque io specta, io vide Te

Natura reflecte tu beltate absolute

Ventos mollemente susurra tu nomine

Vidente folios cunate del vento

io pensa de tu castanie capillos undeante

Sentiente fragrantias del dulce flores estive

io memora redolentias de tu molle cute

O Luna, clementemente splendente,

tu surride como mi dulce amata

Distante, gaudiose murmure del rivo

es como tu modeste, riso jocose

Aqua brillante del laco large

reflecte le luce de tu profunde oculos

Aves canta, illos me dice:

-Retorna ad tu domo, retorna ad tu amata

E io responde con voce dubitante:

-Io non sape si le porta es aperte 

Illos responde:

Dice a illa lo que tu diceva a nos

Lassa tu poesia funder su corde

Lassa tu parolas renascer amor dormiente

e memora isto: ver amor,

ver amor nunquam morira

Illo pote dormir longemente como in contos

sed al fin sera eveliate del basio del amato

Io regratia le aves pro lor sage consilio

e cammina al domo con passos de spero

Le sol del alba benedice le die neonate

con su auguste lustro auree

Le maladia

                   

David vadeva trans le urbe. Ille voleva visitar su amico Navid, nam ille habeva audite que Navid esseva malade. Ille arrivava al micre casa de ligno e batteva al porta.

- Non entra! sonava un debile voce del interior.

- Proque non? David demandava stupefactemente.

- Io ha un maladia terribile. Io non vole infectar te.

- Sed io vole adjutar te. Esque tu besonia aqua o mangiar? Forsan herbas sanante?

- No. Solmente lassa me morir in pace.

- Tu non morira! Tu es juvene e san!

- Le morbo cruel me ha colpate. Il ha nulle salvation.

- Lassa me entrar! David vocava desperatemente. Ille essayava fortiar le porta, ma isto esseva inutile. Illo esseva claudite con pessulo.

Le vespere se approximava. Le sol esseva basse. Post le breve crepusculo, le nocte debeva cader.

- Io retornara in alba! David diceva. Ille recipeva nulle responsa.

Ille vadeva a su casa, mangiava le cena, e proque ille esseva inusualmente fatigate, ille se jaceva al lecto. Actualmente ille habeva volite leger alcun manuscripto, sed iste vice ille non habeva fortia pro isto.

David cadeva in un somno febril. Ille sudava e se torqueva inquietemente. Ille soniava que ille exiva del urbe e vadeva verso le ponte super le rivo Zhivid.

Al ponte stava un curte figura vestite in un cappa gris. Trans le grosse texito, ubique emergeva peculiar spinas nigre. Solmente le luna brillava, sin fortias, e le cappucio umbrava le facie, occultante su tractos. 

- Qui es tu? David demandava.

- Io es Covid.

- Ha tu venite pro prender me via?

- Jam longe io ha camminate presso te.

- Isto io sape.

- Esque tu es preste?

- No! Io es forte e valente. Io ha vincite gigantes. Io ha dupate vulpes. Io curre plus rapido que cavallos. Io pote occider te con un sol colpo.

- Tu erra. Le tempores se ha cambiate. Le ultimes sera le primes, le parves vincera le grandes, nam le multe parves son plus forte que le poc grandes.

- Lassa me passar. Io vole vader al altere litore.

- Io non te impedi.

- Va al latere!

- Ha tu pavor de me?

- No, nunquam!

Lento David comenciava vader in avante. Ille attingeva le testa del ponte. Covid stava al centro. David vadeva al longe del bordo e teneva le balustrada. Quando ille se approximava a Covid, ille videva su facie. Le oculos rubie e ronde, le naso inusualmente plan, le labios fortemente comprimite, le cute gris. Le facie esseva quasi toto sin expression, sed al mesme tempore radiava de determination.

Quando David essayava passar le figura, subito un del spinas se extendeva e le piccava in le latere. Le dolor esseva enorme. Ille habeva un convulsion, perdeva le equilibrio e cadeva in le frigide aqua obscur. Le aqua le circumfereva. Le superficie dispareva in supra. Con un reflexo involuntari ille inhalava aqua. Colpate de panico, ille luctava pro natar in alto, ma su fortias hastivemente le lassava, e tosto toto deveniva nigre.

Post un longe tempore ille se eveliava. Il esseva nocte, e alcun candelas illuminava le camera. Ille se sentiva debile e habeva sete. Un figura stava in le altere latere del camera. Ille recognosceva su matre.

- Matre, es tu hic?

- Io es hic, filio mie.

- Io me tanto gaude que tu veniva pro prender cura de me quando io es malade.

- Sempre io prendera cura de te, filio mie.

- Io ha sete.

- Io te portara aqua.

Finalmente illa se tornava. In le mano illa habeva un grande cuppa. David lo recipeva con manos succutente. 

Ille dava un crito de surprisa e terror. Le liquido esseva nigre como tinta. Ille mirava in alto al matre, ma non recognosceva su facie. Le cute gris, le naso plan, le ronde oculos esseva rubie. Le labios formava un surriso peculiar.

- Bibe isto, filio mie, assi que tu nunquam plus habera sete. 

Le vita in tempore presente

Chronica publicate in Panorama in interlingua, no. 4/2019

Quando io studiava espaniol ante multe annos, io usava un manual que consisteva de tres libros. Con le prime parte io apprendeva le vocabulario basic e le fundamentos del grammatica. Isto esseva accompaniate de un charmante conto de duo juvenes, un puero e un puera, le quales deveniva interessate, le un in le altere, e comenciava passar tempore insimul. Illes se sovente incontrava e faceva placente cosas: Illes visitava le café, le cinema, promenava, audiva discos con belle musica e incontrava lor amicos. Le dialogos esseva allegre, breve e simplice. Io legeva le integre prime libro e notava que omne le verbos esseva in forma presente. Le juvenes esseva felice e viveva in le nunc.

In le secunde libro altere verbos esseva introducite. Le puero debeva mover se a un altere citate pro laborar e le juvenes se rememorava, in preterito, qual placente tempore illes passava insimul e como illes mancava le un le altere. Illes pensava, in conditional, como illes poterea incontrar se de novo. Illes speculava, in tempore futur, si lor relation supervivera. Le verbos irregular e le complexitate del vita los colpava.

Le vita in tempore presente es le vita felice. Il es facile viver in le nunc e delectar se del momento. Nulle ruminationes in plusquamperfecto de que habeva evenite, nulle anxiose sperantias, in forma conditional, de que sia melior. Nulle imperativos, nulle exigentias.

Ma que eveniva con le juvene copula? Infortunatemente io non pote recordar me le detalios, ma io ha un vage memoria de lo que in le tertie libro le puero retornava proque ille trovava un nove labor in lor citate native. Post un tempore illes trovava un appartamento commun. Illes maestrava le complicate conjugationes del vita e apprendeva le grammatica del conviventia. Illes augmentava lor vocabulario e lor familia: plure infantes nasceva in participio perfecte. Illos esseva educate con verbos affirmative. Le felicitate del juvene familia esseva infinitive.

Forsan le infantes apprendeva Interlingua, un lingua ubi omne le verbos es facile. Un lingua ubi le presente, le preterito e le futuro insimul crea un unitate harmonic ultra tempore, e ubi le grammatica require solmente un micre libro, in vice de tres.

Le bove mute

 

In le alphabeto de yiddish il ha un littera

que non sona del toto

Illo es nominate shtumer alef – alef mute

e alef significa bove

Le bove mute sta in le comencio del parolas

e monstra que le littera sequente 

ha le forma vocalic

Illo labora durmente sin lamentar

durante que le altere litteras

parla e discute interrumpente le un le altere

Patientemente le bove mute specta

le curso del historia e le sorte del populo

Illo veni a nove paises

a vices incontrante amicitate

e a vices hostilitate e violentia

Illo specta como nasce grande litteratura

ma anque como libros es comburite

Illo vide como alcunos vole occider le lingua

e como illo supervive malgrado toto

Le bove mute es scribite

per homines con cappellos e perruccas

ma anque de illes con testa nude

e portatores de bonettos de omne typos

Le bove mute deveniva anque mi amico

A vices io lo seque al pastura

in poco cognoscite pratos litterari

ubi le ancestres olim ambulava

Yo-yo

via GIPHY

Un yo-yo yo ha 

E dunque hic sta 

Proque yo hic sta 

Un yo-yo yo ha 

Un die nove

Cata nocte nasce un die nove,

como un miraculo, un meravilia,

un nove alba de fortunas

Hodie es le infante de Heri

e le genitor de Deman

Le infantes resimila le parentes

ma con cata generation

le differentias cresce

Quando tote le dies es similar

mi pensatas vade dece annos retro

e tunc io vide

como toto se ha cambiate

Pois io pensa 

dece annos in avante

e me perde in sonios

del futuro incognite

Rapido passa le dies

Rapido passa le dies

Lento passa le septimanas

In mi mente le menses

cuna le luna

Gigantes es le annos

Illos a pena se move

Cata secunda es un halito

Cata minuta es un pensata hesitante

Dur labor plena le horas

Rapido passa le dies 

Le plus longe pecia musical

Chronica publicate in Panorama in interlingua, no.3, 2019

Un normal melodia del musica pop o rock normalmente tarda inter tres e cinque minutas. Ma si nos considera le musica classic, on sovente incontra pecias que tarda un medie hora, o mesmo un plen hora. Le musica es plus complexe e variate que in le musica popular e subinde ingagia orchestras de usque cento musicos.

Le tertie symphonia de Gustav Mahler es le plus cognoscite del longe symphonias. Illo tarda circa un e un medie hora e require un grande orchestra, reinfortiate con duo choros (feminas e pueros). 

Inter le operas nos trova "Einstein on the Beach" (1976) de Philip Glass: un obra de avant-garde minimalistic que tarda cinque horas. (Ecce un fragmento del ballet:)

Le cyclo de quatro operas "Der Ring des Nibelungen" per Richard Wagner exige circa 15 horas: del matino usque vespere.

Ma nulle de iste obras pote esser comparate, quando al longor, con le composition Organ2/ASLSP per John Cage, al minus con le version que justo nunc es exequite in le ecclesia St. Buchardi in le citate german Halberstadt.

Le musica comenciava le 5 septembre 2001, con un pausa de un e un medie anno, e le prime accordo sonava solmente le 5 februario 2003. Pois illo esseva cambiate a un altere accordo le 5 julio 2005.

Le tonos que sona nunc (2019) non ha essite cambiate desde 2013. Naturalmente nemo preme le pedales del organo specialmente construite pro iste obra: illos es tenite in basso de pesos.   

Le pecia finira in 2640, post 639 annos.

Esque vos pensava que isto es le plus longe obra musical del mundo? 

Alora vos non cognosce "Longplayer". Isto es un pecia per le compositor britannic Jem Finer. Illo tardara 1000 annos! Le musica comenciava le 31 decembre 1999, a medienocte, e finira le 31 decembre 2999. Illo consiste de registrate sonos de 234 tibetan campanas e gongs, le quales esseva sonate con colpos e caressas de bastones, assi que cata un de iste idiophonos produceva plure sonos. Iste sonos pois deveniva combinate per un algorithmo a un serie de sonos que sin repetitiones progredera durante mille annos.

Le pecia es sonate continuatemente de computatores, e pote esser audite in special postos auditori, o directemente al internet, per streaming. Il anque regularmente eveni presentationes public del musica, exequite per musicos, sempre synchronisate con le musica continuante.

Contrari a Organ2/ASLSP, Longplayer es assatis euphonic e meditative, secundo me. Illo offere un ascoltation plus interessante, proque nove tonos veni tote le tempore, con pausas de maximalmente alcun secundas. 

Totevia on poterea crear mesmo plus longe pecias musical. Per exemplo, le decimales de Pi es illimitate e on jam ha calculate plus que un quadrillion de illos. Basate sur iste decimales, il es possibile crear musica que theoreticamente poterea continuar eternemente, o al minus tanto longe quanto il habera un avantiate civilisation human (o extraterrestre). Iste pensata es vertiginose in su splendor. 

Crepusculo prematur

Pallide sol hibernal

cade languidemente 

inter calve arbores frigide 

Fini troppo tosto

le nordic die hyemal

Crepusculo prolongate 

presagi un nocte longe

An tu habeva tempore facer

toto lo que tu desirava

durante le poc horas luminose?

An le die te dava

lo que tu besoniava?

Que preparava le nocte

pro te, mi amico?

Reposo o angustia?

Somno o insomnia?

Durante le nocte

io legera poemas

Tres candelas

illuminara le paginas

con lumine volettante

Le prime es le luce del spero

Le secunde, del cognoscentia

Le tertie, del suspiro

Mi tres candelas lucera

durante omne le horas obscur

Illos se extinguera 

solmente in le luce del alba

Integrelingua

Interlingua

Interralingua

Integrelingua

Internetlingua

Internelingua

Externelingua

Extremelingua?

Modestelingua

Modernelingua

Maternelingua?

Paternelingua?

Fraternelingua

Fractionatelingua?

Integrelingua

Interlingua 

Io viagia in te

 

Io viagia in te,

senti tu calor,

titilla tu nervos

Hic io cerca

le deliciose contractiones

Mi fame me faceva venir

Io senti tu fragrantia,

le battimentos de tu corde

Tu capillos me titilla

Tu halitos se abbrevia

Tu cute es calide,

molle e molliate

Io viagia in te

In un altere universo

Io vide tu facie

e pois mi proprie

trans tu oculos

Nos ama le un le altere

con le mesme amor,

un mystic amor

que uni spirito e materia

in substantia extatic

Io viagia in te

Tu viagia in me

Nos viagia insimul

in un pais sin nomine

ubi fluvios gaudiosemente murmura,

ubi le vento anhela con delecto,

ubi le herba pete: ”caressa me!”,

ubi le pluvia subito cade

refrescante sudante corpores febril

Un vento vorticose sempre augmentante

nos tira in alto

Nos nos imbracia fortemente,

tu es tanto vicin

Nos vola a in un nube sanguinee

que nos caressa e titilla,

suge nostre membros

e se distacha solmente quando nos crita

Nostre critos se transforma a floccos de nive

Nos rola insimul in nive abundante

que adure le pelle, nos non senti frigor

Nos ride salvagemente, sin inhibitiones

usque a toto deveni blanc

 

Non toto es mal durante Natal

 

Felice Natal

germicidal

Bon Anno Nove

-le anno del bove

Felice Natal

toto digital

Bon Anno Nove

-le anno de Jove

Felice Natal

agricultural

”Bon Anno Nove”

dice le ove

Felice Natal

postcolonial

Bon Anno Nove

plen de mangrove

Anno del tyranno

Natal in hospital

”Bon e Felice”

le diabolo dice

Le bonbon es bon

si tu vive in Bonn

ma durante Natal

illo es fatal

”Non toto es mal

durante Natal”

dice Nicolaus

con voce nasal

E pois ille ride

usque anno sequente

nam ille ha fide

que homines ridente

vincera con humor,

faciente melior

le mundo hemorrhoidal

con le fortia de Natal

Adeo Ingvar!

Heri moriva le grande pionero de Interlingua, Ingvar Stenström.

Ille attingeva le venerabile etate de 93 annos. Ille laborava intensivemente pro Interlingua durante plus que 70 annos!

Quando io apprendeva Interlingua io usava su excellente manual
”Interlingua – Instrumento moderne de communication international”
e su dictionario ”Interlingua-svensk ordbok” con 25.000 entratas.

Quanto longe Interlingua vivera, 

tanto longe anque vivera le memoria de Ingvar!
Alora, que nos usa Interlingua e disperge lo in tote le mundo, 

assi que lo sempre crescera!

Ingvar appreciava mi musica e poesia. Ille mentionava alcun vices que
le canto ”Le futuro” le placeva specialmente.
Dunque io dedica iste canto a ille. Ecce illo:

 

Amor renascite

 

Le crepusculo cade,

gelide es le vento

Mi lacrimas

congela sur mi genas

Io audi tu passos

de plus in plus insonor

Tu figura se funde

con le umbras

Io voca tu nomine

Io plora, io crita

Io preca, io appella,

intona un elegia,

ma tu non te torna,

continuante camminar

Tu me ha renunciate,

inevitabilemente

Tote le stellas cade del celo

e deveni incinerate

Le Luna deveni extinguite

proque le Sol ha morite

Le tempore ora collabe

e deveni un nunc insuffribile

Omne memorias aurate

se torna a fabulas absurde

Proque tu lassa le calde focar,

plenate del riso de nostre infantes?

Nos ha passate periodos difficile

ma io sape que tosto illos finira

Io non pote finir creder

que insimul nos vincera

Como pote un amor perenne

subito cessar respirar?

Io extende mi mano a te:

Prende lo! Prende lo!

Isto es le mano que ama adjutar te!

Isto es le mano que ama caressar te!

Da me un ultime opportunitate!

Non reguarda in retro, solmente in avante!

Monstra me le via que tu vole vader

e io te sequera

Esque tu te remembra

como nos vagava in silvas

audiente le canto del aves,

lor trillos e gai melodias

Le cantatores forestal

ancora nos attende

Illos spera que nos revenira

vadente mano in mano

Le nocte ha cadite

Io remane e ha frigido,

ma le spero me impedi

de revenir al domo

Cata vice que un umbra se move

io crede que tu reveniva

Quando le folios sona in le vento

io crede que es tu passos

Al fin io es fortiate

a revenir al vacue casa

Io accende un foco in le furno

pro calefacer mi rigide manos

In le calde, amene flammas del furno

io vide multe imagines consolante

Io vide tu facie surridente

e memora tu parolas que me portava joia

Io vide imagines de nostre annos commun

Micre, felice momentos quotidian

e io me demanda con triste mente

si tu anque memora o jam ha oblidate

Incognite imagines le flammas me monstra

An isto es futur occurrentias

o mer phantasias

generate de mi mente fatigate?

Io vide como nos es insimul al tabula

e ambe le infantes es ibi

Nos mangia cibo gustose,

nos parla e nos ride

Le absolution ha sanate

le vulneres de nostre animas

Le amor ha recrescite

e de novo floresce

Post le cena nos nos imbracia,

nos imbracia nostre amate infantes

Nos canta melodias gaudiose

e lege un conto excitante

Lento le foco se extingue

ma le brasas disperge calor in le camera

Io me jace al lecto

e al fin claude le oculos

Pensatas sperantiose me cuna a somno

Io memora belle poemas consolante

e pensa que le alba que tosto venira,

sera le alba del amor renascite

Tunc io de novo te imbraciara

con affection e teneressa

Io basiara tu labios

e susurrara: ”Io te ama”

Ma usque tunc: bon nocte, mi amor

Dormi ben, collige fortia!

Que fatiga e desperation cedera

faciente placia pro le amor renascite