Spectante le homine

Quando io spectava le oculos del homine

io videva inquietude

Quando io spectava su facie

io videva fatiga

Quando io spectava su bucca

io videva desiro

Quando io spectava su capite

io videva un oceano de pensatas

In su spatulas io videva dolor

Quando io mirava su corde

io videva pavor

ma quando io lo scrutinava

io videva suspiro

In le centro del corde io videva le anima

Su substantia era pur amor

Le arbore del humanitate

Le humanitate es un arbore

con multe brancas

ma solo un trunco

Inter le folios sede

multe differente aves

e cata un ha su proprie melodia

Certe folios gemma

e altere marce

ma le arbore remane verde

A vices le arbore floresce

e dissemina al largo

le dulce fragrantia de nobile ideas

Constantemente cresce, iste arbore

Como grande pote illo devenir?

Quante brancas pote le trunco supportar?

Le sol del creativitate

face le fructos maturar

tosto illos cadera

e rolara al basso del collina

pro finalmente lassar

su semines entrar al terra

e assi crear nove arbores:

illos son le vascellos que portara

le humanitate ad altere mundos