Le fin es sempre le mesme

Quanto longe tu battalia

tanto longe tu vive

Quanto longe tu ha un scopo,

tanto longe le gambas pote marchar

Quanto longe tu pote tener le scuto

tanto longe tu pote repeller le gladios

Quanto longe tu pote critar

tanto longe tu terre tu inimicos

Quanto longe tu senti rage

tanto longe tu ha fortia

Ma le fin es sempre le mesme

Le terra te attende pacificamente

Un refugio pro le anima

 

Io crea un bulla

e lo plena con toto lo

que me da joia e fortia

e pois me jecta in illo

e tote cosas externe

dispare de mi mundo

Foras ragia guerras brutal,

massacros e fame

ma io lo non remarca del toto

nam io ha create

un refugio pro le anima

e ibi io remanera

usque le mundo se va curar

Guerra e pace

Si tu vole pace:

prepara te pro guerra

Si tu vole guerra:

pretende voler haber pace

Un uncia de solacio

Con lacrimas in mi oculos,

e fluente a basso de mi genas,

e guttante al aride terra,

io vade trans obscuritate

Fumo offusca le luna

e rende le stellas occulte

A grande distantia

io audi le tonitro

del cannones,

critos e plorada

Deo nostre,

ha tu nos hic abandonate?

Ubi es tu quando nos te voca?

Quanto debe nos suffrer

ante que nostre cordes rumpera

e lor sanguine le terra coperira

pro nutrir triste arbustos?

Timor del morte

e le spero del vita

me obliga continuar

marchar, marchar

Duo passos, inhalar,

duo passos, exhalar

Ex le fundo del anima

cresce un melodia lacrimante

Illo caressa mi tense collo

portante un uncia de solacio

Le constellation del columba

Le columba del pace extendeva su alas,

colligeva tote su fortia,

e volava in alto passante le nubes,

lassante los in le fundo distante

Isto occurreva in le sombre nocte

Tosto le ave le stellas trovava

Con certitude illo volava al sud 

cercante su proprie constellation

Le columba fugi proque illo non tolera

le ruito de armas e cannones 

Illo fugi in alto al spatio distante

e nunquam vole revenir

Illo reposa in silentio e tenebras

e su lacrimas deveni

micre guttas spheric

que testifica al cosmo

super su lucto

Le gravitation terrestre

essaya retraher le columba

e homines de multe paises

dice con voces unite:

 

”Reveni, heraldo de pace!

Nos es multes que ama tu message

e solmente pauc que vole guerra

Reveni e adjuta nos

calmar battalias strepitante,

sanar lo que deveniva demolite,

curar le vulneres sanguinante,

reconstruer le domos ruinate”

Nos attendera le columba del pace,

nunquam nos perdera le spero

Nos sape que illo nos non oblidava

Illo nos specta del celo nocturne:

le constellation del columba

Corage e amor

Quanto plus odio il ha in le mundo,
tanto plus amor es requirite
pro restablir le balancia

Le odio veni ex timor,
alora que vos ha multo de corage,
e ancora plus de amor!

Quando le guerras devasta le mundo
nos debe cultivar le pace in nos mesme

Quanto plus populos confronta le un le altere
tanto plus nos debe rememorar nos
nostre commun ancestres african

Post omne guerras

Io non vole scriber 

poemas de guerra

nam io jam ha morite

troppo vices

Quando le lacrimas deveniva sic

io vadeva a in le fluvio

pro mundar me del vita passate

e preparar me pro le sequente

Gladios non plus pote trovar me

nam quando io habeva 

rumpite le mie

mi tracias dispareva