Showing posts with label existential. Show all posts
Showing posts with label existential. Show all posts

Jan 23, 2026

Appreciar cata die



 

Si io haberea sapite

quanto breve es le vita,

io haberea appreciate tanto plus

cata die que passava

 

Io haberea vivite cata die

assi como illo serea le prime e le ultime

Cata halito serea un miraculo

e cata incontro un meravilia


In vice, io los lassava passar

como passageros sin facies

in un station de metro

un matino de lunedi

 

Io lassava le rutinas governar,

faceva le mesme cosas cata die,

como un machina programmate

que non debe sentir o pensar


Ma iste matino es differente

Subito io me eveliava del somno robotic

Io videva le ver colores del aurora

con stupefacte neonate oculos

 

Le vita es vermente breve,

ma quando io mira iste luce matutinal,

le tempore lento decelera

e deveni colorate del placide

felicitate del lumine



Dec 21, 2025

Transitiones


Comencio e fin

non existe,

solmente transitiones

de un stato

a un altere



Nov 16, 2025

Ci e ora


ci e ora

io e tu

isto es

le sol die

pro tu e me

le sol basio

le poc horas

ci e ora


ci e ora

io respira

iste momento

senti le secundas

tocca le aere

cata passo

es le sol passo

cata pensata

es le prime

e le ultime




si io cessa pensar,

an io oblidara?

si io oblidara,

an le dolo disparera?

io non sape

si io potera

e si io volera

oblidar



Apr 23, 2024

Pensatas presso un laco nebulose

 


Io non vole memorar me

le dulce dies

quando le amor surrideva verso me,

quando le sol brillava

e nulle problemas existeva

nam ora le amor ha volate via

e le melancholia del memorias

se torna in veneno



Io non vole pensar

del futuro quando tote mi amicos

non plus remanera,

mi domo sera ruinate,

le stratas ubi io cammina cata die

sera rupte e plenate de mal herba,

nam le dolo super toto que sera perdite

es un toxico mortal pro le mente



Io sta presso le laco

Le anates sede immobilemente

al imperceptibilemente retirante bordo glacial

Le natura es quiete, attendente

Illo me inspira a tacer

Proque?

Ha mi crito jam mutescite?



Io ha critate

assi que mi voce deveniva rauc

Io ha plorate

assi que mi lacrimas se exhauriva

Io essayava precar

ma non trovava le verbos,

ma quando le emotiones finiva arder

e se tornava a cinere

un pace profunde nasceva

Le aere es plus frigide

que mi labios sic

Le aqua es plus frigide

que le aere

Le glacie es plus frigide

que le aqua

ma que es plus frigide que le glacie?

Forsan illa sape le responsa?



Io solmente vole star hic presso le laco

e spectar le nebula

que face le aqua e le celo funder se

a un gris unitate

Io vole necar me in le vacuitate del nunc,

disparer in le nebula,

e planar super le aqua

con Le Sancte Spirito

ante le creation



Ma tunc io senti

tu mano in mi mano

Tu retornava!

Le gaudio es subite e inexpectate

Le nunc deveni plenate de calor

e le dolo del anima

se disgela

Nostre amor renasce hic e nunc

Isto es le sol cosa

que es importante



Apr 24, 2023

Le umbra de un umbra


Io vade in nive

ma non lassa tracias

Io es un spectro

e ha nulle domo


Mi pensatas

que se ha rigidite

como le arbores montan

ha le mesme color

que le crispe aqua congelate


Le vento fresc

passa trans me

Io non lo senti

Nihil io senti

Un stato tan insolite,

de sentir nulle cosa:

non placer, non pena,

non joia, non dolo,

non spero, non despero


Mi existentia pallidi

Io es le umbra de un umbra

Nemo me vide

Omnes pensa que io es morte


Le via duce al montania

Camminar deveni difficile

Mi pedes cessa mover se

Io es hic attrappate

Nusquam io pote vader


Lento cade le nocte

e illo tarda un anno longe

Io non me enoia

ben que nihil eveni

Mi sensos son

plus blanc que le nive

Immensemente lentemente

se evelia le luce del alba


Al fin fulmina

le prime radio solar

e subito seca me,

le umbra de un umbra,

me dissolve

e crea un die nove



May 21, 2021

Traino existential

 

 

Io viagia per traino

trans le paisage del existentia

Le horas passa como tenue arbores

Le lacos del somno profunde

frigida le mente e lo porta pace


Celeremente domos passa

Io ha visitate multe domos,

incontrate numerose homines

Certe conversationes

io me recorda post plure annos

ma le majoritate es desde longe oblidate


Trans le fenestra io vide le celo

Con un oculo, le nubes reguarda nostre mundo,

le altere es dirigite in alto


Vidente collinas io formula un proverbio:

”Le pena del ascension del alturas

es gratificate per vistas dante sagacitate”


Io pensa del station final

Esque mi morte membros del familia

me attendera al platteforma

e me guidara a un village idyllic?

Io vide lor facies inter nubes

Le arbores susurra lor verbos

Forsan un nove traino nos attendera

e nos portara a un toto differente pais


Le arbores, domos, lacos e collinas passa

durante que mi digito caressa

le sol cosa constante:

le vitro de fenestra, que como cute invisibile

me protege del forte e frigide ventos

 


Feb 12, 2021

Pausa


Io preme a ”pausa”
al controlo remote
e tote le mundo se arresta

Le gutta que cade del valvula
deveni immobile
in medie cammino al lava-plattos
Le autos stoppa al strata foras
e toto deveni silente
Le fumo se rigidi super le caminos
Le nubes deveni fixate in le celo,
e anque le sol detra illos

Homines cessa respirar
Illes sede toto calmemente
Detra volantes,
con telephonos in lor manos,
ante computatores e televisores

Quando il ha le pausa nos pote cogitar:
Ubi nos ora es? Ubi nos vade?
Qual mundo nos edifica
e qual mundo nos destrue?
Qual aere plena nostre pulmones?
Qual pensatas inhala nostre cerebros?

Tosto io premera ”action”
e le mundo continuara como sempre
ma oh! -iste suave pausa
sia continuate un poco plus
Forsan dece minutas,
proque non un hora?
Quando le mundo del veloce video clips
finalmente mutesceva,
le longe pensatas poteva retornar,
iste lente pensatas
le quales tanto mancava al mente

 

Nov 25, 2020

Ancora un die

Ancora un die

nos ha supervivite

Le sol dice adeo

al frigide homines

Le spero somnolente

se occulta

inter umbras


Lo que occurre

durante le nocte

es inevitabile

Solmente deman

venira le lacrimas

illuminate

del radios del alba

 

Apr 29, 2020

Le tunnel


Que es lo que me attende
al fin del tunnel?
Quando io lo attingera?
Esque le lumine
disgelara mi congelate membros
o comburera mi oculos?

Il es difficile a respirar
Le apertura se diminue
Toto deveni nigre

Toto deveni blanc
Lo que seque
es un secreto

Mar 25, 2020

Adeo, mundo vetere


Adeo, mundo vetere
Le sol se pone
e le nocte porta con se
un frigor que nemo ha sentite antea

Quando le sol se levara deman
vos videra un mundo paralysate
ubi nihil cresce plus

Le nocte menaciante non pote esser stoppate
Illo pulsa le homines ad actos
que destrue les mesmes

Omne le portas deveni claudite
Nemo passara
Le homines malade mori in solitude

Io flotta in alto, lassa le terra
Le gravitation del sol es plus forte
que lo del nocte
Io lassa le atmosphera
Il es frigide 
ma mi febre me caleface
In spatio il non ha aere
Al fin toto es blanc

Feb 28, 2020

Le ultime luce


Le ultime luce es le plus belle
Le die moriente canta
un placide requiem
Lacrimas fatigate suspira al reposo

Quando finira le nocte veniente?
An venira un nove die?
Io inhala le glacial aere vesperal
e senti como illo frigida mi corde

Jun 13, 2018

Aciero e vitro


Io me ha perdite inter aciero e vitro,
specta in alto al celo ma non senti le vento,
nulle aer fresc o canto de aves
Io ha essite hic antea
et es hic de novo
Que occurreva durante le annos intermedie?

Esque io poterea scander usque le limite del celo?
Le cadita serea devastante
Io senti timor e tremulante me pone
al lucide, frigide pavimento

Metallo linear, metallo arcate
Pensatas recte, sentimentos voltate
Lentemente io deveni un parte
de lo frigide e lo dur

Si io vade calmemente
nemo videra que io es estranie,
e que io mira toto
assi como a prime vista

Mi digito sin sono glissa super vitro
quando io me lento e silentemente
move al exito invisibile

Oct 3, 2017

Io curre



Io curre trans camminos asphaltate
trans gravellose sentieros forestal
trans tunnels obscur
e somno sin sonios

Io curre trans le die
vade trans le nocte
repe trans le dolor
dormi sur petras

Io curre sin berillos
e non pote vider le placas
vice post vice io me perde
in brumose vias incognite

Io curre nonobstante le fatiga
io non osa stoppar
Immobilitate es morte
reposo es putrescentia

Io curre verso le horizonte
ma illo curre via de me
Io mira le nubes
usque que illos se dissolve

Io curre trans mi pensatas
illos es troppo multe:
illos dice troppo de parolas
le quales viola le grammatica

Io curre usque le limite de exhaustion
e finalmente cade al molle herba
e solo tunc io comprende
que io curreva inutilemente

Io jace al dorso in le herba
e specta le celo sin nubes
Le fuga e le suffrimento ha finite
e io es vacue, solo vacue  

Jul 14, 2016

Le gigantic balena




Le gigantic balena
nata lento, maestoso
trans le infinite oceano

In le abysso profunde
illo ascolta distante
echos submarin

Solitari in le precipitio
illo trova su via
con le adjuta del remote
lumine stellar

Lento, decelerate
illo se move trans massas aquose
Nonobstante su magnitude
illo solmente es un tinta indistincte
in le ballante theatro de umbras

Illo audi distante cantos de balenas
le quales ha echoate in le oceano
trans le seculos
Illo audi memorias de su ancestres
e se prepara a responder

Le gigantic balena
comencia cantar
Su prime, profunde
tono sustenite
face le magne corpore vibrar
e crea tremulante colonnas sonor
que terebra le profunditates

Le canto sona sin pausa
Le tonos prolongate
afflue le un in le altere
e fuga via trans ample aquas
lassante post se un echo
que resonara trans seculos

Un die le balena morira
ma su canto sin fin sonara
Isto es le musica del immortalitate
nam in le sempiterne sonoritates
su anima perdurara

Le canto vagara
nunquam illo mutescera
vibrar illo continuara
in interiores oblidate
del vivente oceano

Le balena claude su oculos
e canta le tono plus alte
que imbracia tote le altere tonos
in un accordo pulsante
que se extende trans octavas
e transforma le aqua frigide
a calide torrentes caressante
le quales joia e pace dispersa
a illes qui se ha perdite
e los trahe al cantator qui vole monstrar
como escappar tormentose tempestas
a in le aqua de sonos pur

Le gigantic balena
aperi su oculos
e vide lumine que nasce in alto
Lento illo ibi dirige su capite
e se leva ex profundos

Post un tempore immesurabile
illo transversa le superficie
sputa aqua in alto in un forte fontana
e pois inhala le salin aqua marin
con un halito extendite
que plena tote su enorme pulmones

Le auree radios del aurora
ceca le sensibile oculos del balena
e le sonos del aves marin
titilla su aures
como micre plumas que voletta via
sin lassar tracias

Le balena de novo se submerge
in le oceano del sonos eterne
Hic es su ver elemento
Le luce matutin velatemente scintilla
durante que illo se retira in alto
e le immense creatura
canta un nove hymno
que se immisce in le vetere canticos
creante un potente oratorio:
Le sonante testamento del generationes
le qual conta del suspiro
del amor e del dolo
que depost longe tempore morte
generationes sentiva
e que ancora non nascite
generationes sentira

Isto es le continuum del vita
Audi su hymno
Te addormi con illo, te evelia con illo
e senti intra te le tranquillitate
que sempre existe in le fundo del mar
nonobstante le tempestas e huracanes
que ragia sur le superficie 

Vacue

Io es vacue
nulle gaudio
nulle dolo
mora in mi mente

Io es immobile,
respira sin sono
Le fame ha disparite
Io solo vole reposar

Le homines circum me
balla e ride
audiente le rhythmos
assurdante
ma mi corpore remane
calme

Io vole ir
al vacue camera obscur
Ibi attende
le plus profunde pace
e le susurrante musica
del anima

Mar 16, 2015

Le funambulo


Io es un funambulo
balanciante al fun tanto tenue
tendite inter le luna
e le polo boreal
In le mano dextere io ha un parapluvia
e in le sinistre un parasol
Durante le dies io vade avante
reguardante in basso
observante le occurrentias mundan

Io vide joia e suffrentia
amor e odio
guerra e pace
sagessa e stupiditate
ma io es super tote iste cosas
balanciante sur le corda sin cader
ni in obscuritate, ni in lumine

Durante le noctes io me jace sur le fun
e quando io claude mi oculos
io vide le Buddha ante me
con le un oculo aperte
e le altere claudite,
al bucca un calme surriso legier

Ille dice a me:
"Non time le via
Tanto longe que tu memorara le fin
tu non cadera del fun
Ma mesmo si tu caderea
un altere fun attende in fundo
usque a tu apprendera mantener le equilibrio
Toto lo que tu vide passara
Nove cosas prendera lor placia
ma tu natura interior remanera le mesme
nonobstante le multe facies que tu portara
Al fin del fun tu trovara
le ver natura del natura interior"

Audiente tal verbos
io realisa que io specta un speculo
Io me evelia, aperi le oculos, senti que io cade
Ma le terra de facto se retira!
Le celo es de plus in plus proxime
Le stellas susurra a me:
"Ancora tu non te ha eveliate..."