Viagia con me al stellas brillante
Solmente nos, verso Ursa Minor
Non dice non, non senti timor,
ma mira le splendide luces tante
Nos non viagiara in un nave spatial
ma in le nave extatic del amor
Tu es mi joia, mi foco, tresor
Le spatio nos da un vaste potential
Tu imbracio es un nebula molle
Como cometas nos balla nunc
un sensual cosmic bossa-nova
Amor me inebria, me face un folle
Tu luce torna toto blanc
e le extase sera un supernova
Duo pueras viveva in village
Le prime se nominava Bella
e le secunde, su amica, Stella
Cata un habeva un avantege
Bella era belle, e Stella sage
Le prime dulce como un prunella
Le secunde studiava in citadella
e scribeva interessante reportages
Illas amava le mesme viro
Ille esseva astute, elegante
e tote le duo voleva maritar
A Bella dava un sapphiro
E a Stella, lucente diamante
- ambe cordes poteva conciliar
Io lassa tu amene voce caressar
mi aures, que suspira ad audir tu verbos
e ama le tocco de tu molle garbos
Tu canto me cuna como undas del mar
Cata die io te vole imbraciar
Premer mi labios contra tu labios
Nihil altere, nulle cambios
Nocte e die, io te sempre vole amar
In tu aure io susurra parolas
que te face rubescer, un poco rider
Tu respiration deveni intense
Tu cute molle fragra de violas
Lassa me basiar lo, mi labios arder
cata hora, die, septimana e mense
Tu susurra parolas
in mi auro
que solmente io
es permittite audir
Tu capillos
fragrante de tuberosas
me titilla
quando io cerca
tu bucca
solmente in gris pingite
Dansa guttas de pluvia
que ancora non ha cadite
Poco a poco
veni le prime guttas,
comencia lentemente
le percussive lucta
Tambures furibunde
io audi del tectos,
jacente somnolente
in disordinate lecto
Le aere es plen
del aromas del terra
e mi mente de pensatas
que gira et erra
Quando pluvia cade,
io susurra tu nomine
e detra celo gris
io vide un lumine
Folios se inclina
con guttas grave
Le terra es un speculo
que reflecte aves
Le fragrantia de abietes
e de herba fresc
plena le molle
terreno pictoresc
Nubes – le poetas,
scribe versos etheree
e ventos los porta
lentemente a te
Io aperi le fenestra,
audi poemas celeste
e forsan tu voce
del distante foreste
Ma subito, in distantia,
le tonitro, un brillantia
Scribeva le fulmine
al celo tu nomine
Quando tu revenira,
revenira le estate
Ancora in primavera
io remane abandonate
Poco a poco
le pluvia fini
e io dice tu nomine:
Kalini, Kalini
Heri jecta
su umbra a me
Tu riso echoa
in mi mente ancora
Io audi le rhythmo
del horologio
ma intra me
tempore cessava
Facies passava
como trainos nocturne
Illos omnes hastava
a stationes distante
Nemo poteva
te reimplaciar
In cerebro
memorias rota
tenente le manos
firmemente,
ballante melancholic
dansas circular
Io vole retornar
al rota del amor,
al sensationes scintillante
que nunquam fini
Io vole un billet
al carosello,
elevar le sensationes,
sentir que io vive
Io vole circular,
cader, planar,
rider, plorar
Io vole sentir
le totalitate,
io vole volar
in le rota del amor
Un matino tant’ calm’
le Sol deveni anxios’
Reguarda le firmament’
e pensa: "Ubi es tu?"
In le cel’ quasi gris,
le Luna se revela
con un velo de vapor
e bel’ radios de argent’
Amor del Sol e del Luna,
lor luce brilla in cord’
Ora veni omne stellas
al nuptias fabulos’
Dansant’ in seren silentio
in un sala grandios’
Amor, le Sol e le Luna
crea un festa divin
Damisellas broda vestes
Rosee, auree, violet’
Le vent’ arrangia flores
de cometas in bouquet
Le stellas trova coronas
Diamantes scintillant’
"Nos es, vos es invitate"
Tu audi nunc lor cant’
Quando veni crepuscul’
e le cel’ ceresie blau,
le Sol promitte calor
e Luna promitte repos’,
e si nos es lontan, mi car’
reguarda Sol in supra
Yo es in qualque aurora
e tu in qualque nocte blau
Sempre amar
- tanto natural
Libera tu corde
e lassa lo volar
a tu proximo
Noda un cordon
inter vos
con radios auree
de amor,
tanto bellemente,
tanto naturalmente
Un vitro se rumpe facilemente
si non maneate prudentemente
Assi illo cordes resimila
quando odio los mutila
Perla nigre,
quando io te trovava?
Ante le alba,
camminante sol
verso nusquam
Io te trovava,
teneva in mi bracios,
lassava tu ardor passionate
revivificar mi corde congelate
Omne iste annos
io te non poteva trovar
nam tu esseva sepelite
in le fundo del sablo
in un costa distante
Sed tunc le terra tremeva
e le mar se levava
Toto cambiava
Litores se submergeva
e roccas emergeva
Nove lumines nasceva
et edificios con multe fenestras
cresceva como fungos
Le vita evolveva
E ibi io era
Un vetere spirito in un nove terra
Sol camminante verso nusquam
Sur vias nunquam vadite
E io te trovava,
in mi bracios te prendeva
Demandava: ”De ubi es tu?
E ubi tu va?”
Nos parlava tote le nocte
del terra e del aquas
del ira e del chaos
e como sanar le mundo
Nostre spiritos trovava synergia
Nos sentiva le commun ascendentia
Nos ambes nasceva in le mesme stella
e cresceva al mesme terra
Amor solmente pote exister
inter duo spiritos
e amor es le nutrimento
que cata spirito besonia
Alora, quando io vadeva
al via incognite,
camminante sol verso nusquam
io era affamate e quasi morte
usque io te trovava
Tene me, non me quita!
Si ora io te perde,
tu sera disparite
durante milliones annos
Que nos nutri le un le altere
con le amor pur del anima
Que nos edifica un oasis
in le deserto de odio
Que nostre cordes se fundera
deveniente un astro luminose
que illuminara le mundo obscur
e sanara su vulneres
Nos nasceva in un stella
e de novo devenira stellas
Nos es hic al terra
pro apprender como brillar
E cata incontro es un scintilla
Cata surriso es un fanal
Cata imbracio es un focar
e cata basio - pyrotechnica
Perla nigre,
ubi io te trovava?
Justo ibi fortuna te poneva,
al via nunquam vadite
quando l’estate floresceva
un altere via io prendeva
al longe promenada mie
Ibi, presso le prato
un rosa io videva
Toto calme illa era
beate, seren su stato
Rosa! Io diceva,
proque es tu solitari?
Tu es extraordinari,
esque nemo lo videva?
Su responsa murmurante
dolo habeva tante:
”Io es abandonate
e nemo me ha amate”
Io voleva prender la,
tener e amar la
ma io ben sapeva
que tunc illa morirea
Alora cata die
mi Rosa io visitava,
multe cosas contava
al amata mie,
saporava su fragrantia,
caressava su folios,
sentiva orgolio,
declarava mi fidantia
Quando le sol brillava,
io la umbra dava
Quando le vento sufflava,
con manos guardava
Io parlava a illa,
contava de mi vita,
de arrivatas e partitas,
como toto vacilla
Tosto le natura jalniva
mi corde plenava timor
Io sapeva que mi amor
a su fin ora veniva
Presso illa io sedeva
aquava la con mi lacrimas
Plorava duo animas,
al fundo le spero cadeva
Mi lacrimas illa bibeva
e subito illa cresceva
Dulcemente illa susurrava:
”Tu lacrimas me salvava”
Gradualmente illa se transformava
in un femina, belle, lucente
con longe capillos, oculos ardente
Tunc mi corde se allegrava
Io la prendeva in mi bracios fremente
e la dava un basio passionate
e diceva: ”tu sera sempre amate”
e al domo nos vadeva lentemente
Io te besonia in le nocte
Io te besonia in le matino
Tu calide halito sur mi collo
Tu calide imbraciamento
Io specta tu facie e vide
tote mi mundo, Io specta
tu labios quando tu parla
e sempre vole basiar los
Le eternitate ballara
Passion nos va interlaciar
Le stellas explodera
e calide pluvia va cader
Insimul nos spectara le poner del sol
e compartira pensatas profunde
Trovara le sonio que deveniva real
e spectara le magic levar del sol
Le die nos attende, mi amor
Illo sera le melior die de mi vita,
nam io lo potera compartir con te
e audir tu riso scintillante
Esque tu pote viver sin amor?
Seder in un frigide camera
con homines qui non prende nota
de como tu te vermente senti?
Cata un in su proprie bulla
e con su proprie schermo
Illes plena lor capites
con inutile distractiones,
pro non confrontar
su ver emotiones
In un momento,
le schermo rumpera
e tu digitos sanguinara
Dolorose guttas de sanguine
cadera al solo
creante maculas
non eliminabile
Subito le bulla se frange
e tu sede nude
ante le oculos de totes
ma illes non te vide
Lor schermos ancora functiona
Tu te leva
Exi del camera, exi del domo
Tu vade trans le citate
Tu plora e crita
ma le homines non te audi
Illes es solmente umbras
Le domos e stratas
son solmente fata morganas
Tu vaga trans le deserto,
senti sete insuffribile
Tu vista deveni nigre
Le musculos perde lor fortia
e tu cade al sablo ardente
Tu te evelia in tu lecto
Alcuno te da un vitro de aqua
Tu non pote viver sin aqua,
ma pote tu viver sin amor?
Io viagia al futuro,
al femina qui io amara,
nam illa ancora non es nascite
Io la videva
in passionate sonios prophetic
Illa me vocava
de un altere loco e tempore
Le genio del amor
construeva le machina de tempore
e programmava le coordinatas
Io gira trans le vortice temporal,
trans annos e decenas
in poc secundas
Io ha arrivate
Io exi
Io la vide
Illa sta in le jardin
Illa ha trenta annos
et es in le culmine de su beltate
Justo assi io la vole haber
Nos essera insimul,
eternemente juvene,
sempre suave,
perpetuemente inamorate
Le tempore se calmara
e se ponera a dormir
inter flores
In iste horto, nos demorara
nam le fructos es tan dulce
e le arbore del cognoscentia
del ben e del mal
non plus es prohibite,
e si le tempore de nove se eveliara
nos nos basiara passionatemente,
nam tunc illo se arrestara
e de novo ponera a dormir
e soniara del amor
Io non vole esser in ulle altere loco
e in ulle altere tempore
Solmente hic
con illa
in le jardin intemporal del amor
Mi desiro a te
es un parte de me
Nos vade insimul
malgrado le distantia
Io ride con te,
plora con te,
parla con te,
ma nulle responsa
Io sonia que io te tene
in mi brachios
ma pois me evelia
solitari in lecto
Forsan in un universo parallel
nos es insimul
vadente trans vita,
mano in mano,
compartiente nostre calor
durante frigide hibernos
Nos nos bania in le laco de amor
Caressa con aqua le un le altere
Satisface nostre sed
con multe suave guttas
Satisface nostre fame
con basios profunde
Tu pone dulce uvas in mi bucca
e io basia tu digitos
Pois io te lassa gustar
mi plus sapide succo
Tu voga apud me
levemente, in le tepide aqua
e lassa le sol descendente
donar te su ultime calor
e quando le nocte finalmente perveni
nos ancora es insimul
in un altere mundo
Mi desiro a te
es un parte de me
e quando io sonia
io senti tu calor
