Viagia con me al stellas brillante
Solmente nos, verso Ursa Minor
Non dice non, non senti timor,
ma mira le splendide luces tante
Nos non viagiara in un nave spatial
ma in le nave extatic del amor
Tu es mi joia, mi foco, tresor
Le spatio nos da un vaste potential
Tu imbracio es un nebula molle
Como cometas nos balla nunc
un sensual cosmic bossa-nova
Amor me inebria, me face un folle
Tu luce torna toto blanc
e le extase sera un supernova
Duo pueras viveva in village
Le prime se nominava Bella
e le secunde, su amica, Stella
Cata un habeva un avantege
Bella era belle, e Stella sage
Le prime dulce como un prunella
Le secunde studiava in citadella
e scribeva interessante reportages
Illas amava le mesme viro
Ille esseva astute, elegante
e tote le duo voleva maritar
A Bella dava un sapphiro
E a Stella, lucente diamante
- ambe cordes poteva conciliar
Un suave sonetto io tosto scribera
Octanta parolas que vola como aves
Pois un sentimento dansara al claves
Quando melodias le verbos trovara
Un sentimento, solo un, me plenara
Illo es le vento que porta le naves,
Illo es le porta que solo le claves
Del aves poetic aperira
Iste sentimento es le question
E anque le responsa tanto breve
Le pausa inter pensata e parola
Un batto del corde, un emotion
Un palpebration subite, leve
Le inspiration que sempre vola
Io lassa tu amene voce caressar
mi aures, que suspira ad audir tu verbos
e ama le tocco de tu molle garbos
Tu canto me cuna como undas del mar
Cata die io te vole imbraciar
Premer mi labios contra tu labios
Nihil altere, nulle cambios
Nocte e die, io te sempre vole amar
In tu aure io susurra parolas
que te face rubescer, un poco rider
Tu respiration deveni intense
Tu cute molle fragra de violas
Lassa me basiar lo, mi labios arder
cata hora, die, septimana e mense
Tu susurra parolas
in mi auro
que solmente io
es permittite audir
Tu capillos
fragrante de tuberosas
me titilla
quando io cerca
tu bucca
Photo de https://guidaturistica-michelebusillo.com/
Chronica publicate in Panorama in interlingua, no.5, 2023
Un distinction practic de que es un lingua separate e que es un dialecto, le qual non considera politica, cultura e geographia, es le sequente: si on comprende le lingua, illo es un dialecto, e si on non lo comprende, illo es un altere lingua. Naturalmente, isto es un crude simplification. Le comprension pote exister a multe nivellos, e variar dependente del linguage e del thema. Nonobstante, iste distinction a vices pote esser usabile.
Ma esque il serea possibile a usar iste distinction con respecto al formas historic de existente linguas?
Svedese es le lingua que io maestra le plus ben. Io comprende ben textos del vintesime e del dece-none seculo. Ma quando io me approfunda in plus vetere textos, le comprension se diminue. Le traduction del biblia de 1541, io pote comprender con certe difficultates, ma mesmo plus vetere textos deveni de plus in plus incomprensibile.
Quando io essaya leger le Skånelagen, un texto legal del prime parte del dece-quarte seculo, mi sensation es que io lege un altere, ma cognate, lingua. Le orthographia e grammatica es estranie. Io comprende forsan 60 pro cento del texto. Isto non suffice pro comprender le contento.
Assi, 600-700 annos retro, svedese esseva un altere lingua. Durante iste tempore illo se ha cambiate considerabilemente.
Io ha le mesme sensation con anglese. Le textos de Shakespeare del fin del dece-sexte seculo ancora es in un grande parte comprensibile, ma quando al textos de Chaucer del fin del dece-quarte seculo, le comprension es fragmentari.
Gradualmente le latino de Vergilius se transformava al italiano de Dante, durante 1300 annos.
E si nos tracia svedese 1300 annos retro, le lingua es appellate "ancian nordic".
Iste vetere linguas es le matres de plure linguas moderne. Italiano es le infante de latino, ma le processo esseva gradual, assi le matre poco a poco se transformava a su infante.
Similarmente, un homine pote spectar retro a su vita. Quanto plus vetere on deveni, tanto plus de passato on pote rememorar se (si on non deveni senil), e tanto plus incomprensibile deveni le "io" historic.
Forsan non existe un "io" eterne, solmente un collection de tractos de character, pensatas, desiros e impulsos, le quales se cambia tote le tempore, pro un die devenir extinguite?
Vita es movimento e transformation. Isto es ver e de linguas, e de homines. Hic e nunc, nos e nostre linguas vive, se move e disveloppa. Al mesme tempore le nunc es le summa del historia. Assi, il es importante a cognoscer le historia, e a un plano personal, e un global.
Nos pote viagiar retro trans le historia, per leger vetere textos e vider vetere photographias e pelliculas. Per cognoscer melior le passato, nos comprende melior le presente. In plus, il anque es interessante e amusante a viagiar retro in le historia. E isto deveni sempre plus facile con cata anno, gratias al digitalisation del materiales historic, lo que los face facilemente attingibile al publico.
Amor es pro amatores
e io es un amator professional
Io va amar te
in un modo multo competente
Io te dara flores
et experientias cultural
Io va dar te
belle sonios ex mi mente
Io faceva iste canto, con le adjuta de Suno, in latino. Io lo presenta hic, con un traduction a Interlingua. Isto es un interessante comparation, ubi on pote vider le similaritates e differentias inter le linguas.
Pax in corde meo,
quies lucida et levis,
claudit portas timoris,
aperit viam mellis.
Pace in mi corde
Reposo lucide e leve
claude le portas del timor,
aperi le via del melle
Cum silet turba vana,
et cadit vox doloris,
tunc sub umbra mansueta
oritur rosa virtutis.
Quando deveni silente le turba van
e cade le voce del dolor,
tunc sub le umbra mansuete
se leva le rosa del virtute
Non aurum, non favor,
non strepitus hominum;
sed mens serena, pura,
est domus gaudiorum.
Non auro, non favor,
non le strepito del homines,
sed mente seren, pur,
es le domo del gaudio
Pax, pax mentis,
dulce lumen in me.
Pax ubique est
gaudium dat animae.
Pax, pax mentis,
cor meum tibi cantat.
(gaudium dat animae)
Pace, pace del mente,
dulce lumine in me
Pace es ubique,
da gaudio al anima
Pace, pace del mente,
mi corde canta a te,
(gaudio da al anima)
Si procella me quatit
et labuntur dies,
tamen inter manus tuas
sunt tranquillae viae.
Si un tempesta me succute
e le dies glissa via,
tamen inter tu manos
son vias tranquille
Mane cum surgit sol,
vespere sub umbris,
unum peto, unum quaero:
cordis tui pacem.
In matino, quando surge le sol,
e in vespere, sub umbras,
un cosa io pete, un cosa io quere:
le pace de tu corde
Non aurum, non favor,
non strepitus hominum;
sed mens serena, pura,
est domus gaudiorum.
Non auro, non favor,
non le strepito del homines,
sed mente seren, pur,
es le domo del gaudio
Pax, pax mentis,
dulce lumen in me.
Pax ubique est
gaudium dat animae.
Pax, pax mentis,
cor meum tibi cantat.
(gaudium dat animae)
Pace, pace del mente,
dulce lumine in me
Pace es ubique,
da gaudio al anima
Pace, pace del mente,
mi corde canta a te
(gaudio da al anima)
Da mihi cor quietum,
manus mites, mentem firmam;
ut in tenebris et dubiis
videam lucem tuam.
Da me un corde quiete,
manos molle, mente firme;
assi que in tenebras e dubitas,
io poterea vider tu luce
Pax, pax mentis,
dulce lumen in me.
Pax ubique est
gaudium dat animae.
Pax, pax mentis,
cor meum tibi cantat.
(gaudium dat animae)
Pace, pace del mente,
dulce lumine in me
Pace es ubique,
da gaudio al anima
Pace, pace del mente,
mi corde canta a te
(gaudio da al anima)
Le vita es bon,
tu lo ancora non vide,
ma le vita es belle,
illo joca e ride
Tu non vide le luce,
tu oculos es claudite
Io vole que tu vide,
lo que io ha vidite
Tu es belle, tu es bon,
tu es digne de lo melior
Fide te al vita,
Te attende un tresor
Vive in le momento
Senti le magia del ora
Solo respira, non pensa
Tene mi mano in mal hora
