solmente in gris pingite
Dansa guttas de pluvia
que ancora non ha cadite
Poco a poco
veni le prime guttas,
comencia lentemente
le percussive lucta
Tambures furibunde
io audi del tectos,
jacente somnolente
in disordinate lecto
Le aere es plen
del aromas del terra
e mi mente de pensatas
que gira et erra
Quando pluvia cade,
io susurra tu nomine
e detra celo gris
io vide un lumine
Folios se inclina
con guttas grave
Le terra es un speculo
que reflecte aves
Le fragrantia de abietes
e de herba fresc
plena le molle
terreno pictoresc
Nubes – le poetas,
scribe versos etheree
e ventos los porta
lentemente a te
Io aperi le fenestra,
audi poemas celeste
e forsan tu voce
del distante foreste
Ma subito, in distantia,
le tonitro, un brillantia
Scribeva le fulmine
al celo tu nomine
Quando tu revenira,
revenira le estate
Ancora in primavera
io remane abandonate
Poco a poco
le pluvia fini
e io dice tu nomine:
Kalini, Kalini
