Cicatrices

Qui es tu sub le masca?

Illo grimassa, le surriso se ha rigidite

e io sape que secretemente tu plora

pois le oculos io vide

Tu longe manicas cela

antebracios con cicatrices in nitide rangos

Le dolor es plus indurabile

quando in corpore e non in le anima, nonne?

Tu escappa, tu respira velocemente

Reposo es un luxo illicite

Insomne noctes ante le television

Dies plenate de labor monotone

Un die le masca cadera

e tu mirara te mesme in le speculo

Io spera que tu solmente videra

tu proprie bellissime oculos

e que tu lassara lor beltate

sanar omne tu cicatrices

Fragmentos polychromatic

Homines

que nos longemente cognosceva

ma subito de nostre vita dispareva

tarda in nostre sonios

Lor reflexiones son circum-speculate
in nostre animas

como fragmentos polychromatic

Illes sta presso nos

Parla con nos

e quando le sonios ha finite

nos son eveliate per le suspiro

que pone su mano tepide

a nostre frontes

Ego e io

Ego mangiava 

sed habeva fame

Ego bibeva 

sed habeva sete

Ego era amate 

sed tamen infelice

In primavera 

Ego plorava

Durante le dies 

Ego era frigide

ma le noctes 

era plenate de febre

Le obscuritate 

non lo cecava

sed in jornos solar 

Ego videva nihil

Le mundo lo habeva oblidate

ma Ego memorava toto

cosas sin importantia era notate

e le cosas importante, perdite

Nunc Ego ha capitulate

e dunque io vinceva

quando le spero moriva

le matino nasceva

Post multe annos

le celate veritate

finalmente porta a me

le dono de pace