Io me senti blau

 

Io me senti blau

quando le celo es gris

Mi pensatas es blanc

in l'existentia nigre

 

Transparente guttas de pluvia

cade del oculos del firmamento

Mi rubide spirito

Lento deveni molle 

Poema gris

Io vade

ab obscuritate ad luce

Perdite inter incontabile

nuances sin color

Duo contrastos

pote crear variationes sin fin:

un longissime scala

con scalones insensibile

Io va al scala gris

le camminata es tanto, tanto longe

Io senti le tenebras detra me

et ante me percipe un suave luce

sempre suspirante al iris

Verbos colorate

Le verbos archaic

me trahe retro

al tempore 

quando le phrases

era longe et lente

Assi como colores, 

le parolas sta le un presso le altere,

se misce in sempre nove nuances

Crea insimul

le scintillante camminata 

del tincturas

Subito le dolor 

es transformate a benediction

e io me torna e vide

tote le via que io ha ite

illuminate in omne le pigmentos

que io ha amate

e que sub mi cute 

se ha affundate