Radios lunar cade
al frigide cimas del arbores
Non omnes dormi
Il ha consenso inter le recercatores climatic del mundo: nos attende un extense calefaction e destabilisation del climate global. Durante le veniente decennios nos debe expectar de plus in plus intensive incendios forestal, dies extrememente calorose, furiose tempestas, inundationes, pluvias torrential, fames et cetera. Ultra isto nos videra un accelerante extermination de species animal. Forsan ultimemente le extermination del humanitate, ma isto es tanto horrificante que on non vole pensar de isto.
Mesmo si nos drasticamente diminuera nostre emissiones del gases causante le effecto de estufa, cessara nostre exploitation del ambiente, e deveni climatologicamente neutral in circa 2050, il habera ample cambios climatic.
Alternativemente, si nos continuara in le mesme maniera como nunc, solmente discutente como salvar le ambiente, durante que le damnose emissiones continua augmentar se, alique plus sever attende: Grande citates sub aqua, destruite terras cultivabile, fame, guerras super le diminuente ressources, letal undas de calor. De plus, un extermination massive de species. Tales jam ha occurrite durante le longe historia natural. 250 milliones annos retro, 90% del animales esseva extinguite.
Le situation resimila le legenda de Scylla e Charybdis: si nos cessa destabilisar le climate, Scylla prendera solmente alcun marineros del nave de Odysseus. Si nos continuara como nunc, Charybdis destruera tote le nave.
Nos attende un armageddon climatic. Illo jam ha comenciate: enorme incendios forestal, pluvias torrential, extreme calor e enorme tempestas. Le situation se aggrava. Quanto plus rapide nos agera, tanto plus nos potera salvar. In le pessime scenario, nos perdera toto.
Iste factos es troppo espaventante pro multe homines. Illes es in dubita o los bagatellisa. Scepticos mantene que nostre emissiones non damna le climate. Contra illes sta tote le communitate del recercatores climatic.
Certes comprehende tote iste factos e cade in desperation. Ma le mundo besonia homines que ancora vole battaliar, nonobstante le obstaculos. Nos ha perdite plure battalias, ma tote le guerra non es perdite. Ma le hora fatal se approxima.
Io escappava de me mesme
Io plenava mi capite con voces estranier
Io sempre assurdava mi mente
e al fin lo lassava in le terra de necuno,
escappante in un nave con corpore cave
Ma mi mente me sequeva
Illo me attingeva,
me fortiava a ascoltar,
critava pro suffocar
le ruito del vento,
me jectava a un plagia de sablo
e quando toto se habeva calmate
illo susurrava su parolas a me
Io debeva mirar me mesme in le oculos
in un superficie de aqua inter petras litoral
Io lo plenava con multe lacrimas
e plure annos de dolor confinate
le qual al fin poteva exir
Exhaurite io me addormiva in iste plagia
e mi mente dormiva con me
Io soniava del luce in nocte obscur
e quando le alba finalmente arrivava
io me eveliava, nascite de novo
Le natura ha su proprie scriptura
Illo conta su historia multo ancian
de plantas et estranie creaturas
usque le distante periodo cambrian
Le immense epos del evolution
es scribite al folios innumerabile
in le libro profunde del terra
que contine contos incredibile
Le libro attendeva Homo Fodiens,
isto es Le Homine Excavante,
qui vole saper so origine distante,
e cognoscer le historia del comencio
E Homo Fodiens apprendeva
que le terra es multo plus vetuste
que su mythos sempre assereva,
e jam attingeva un etate auguste
Le realitate supera phantasia,
isto testifica le libro del natura,
plenate de dinosauros fossilisate
in petrificate perenne structuras
Tu vale esser amate
Cata humano lo merita
Nos besonia amor e pote dar amor
Assi, quando nos nos ama,
nos da le plus grande dono
le un al altere
Sempre evita decisiones damnose,
attentemente ascolta tu anima,
illo te dicera que illo besonia
Non ascolta mal consilios,
non face folle cosas,
solmente pro esser
acceptate per alteres
Io spera que io te pote dar spero
Anque io desira amor
ma io non sape si io lo trovara
Sed spero sustene nostre vita, nonne?
Spero e amicitate
Il ha bontate in le mundo,
sed a vices con pena e patientia
tu debe cercar lo longemente
Non perde le spero!
Deman es un die nove
Deo es sol
e nos es radios
Nos transversa universo
dispersante luce e calor
Nos caleface planetas
e nutri lor vita
Nos exclara mar e terra
illuminante lor beltate
Milliardos soles luce nunc
omnes manifestante
eterne lumine
e immense beatitude
del universo divin
Io crea un bulla
e lo plena con toto lo
que me da joia e fortia
e pois me jecta in illo
e tote cosas externe
dispare de mi mundo
Foras ragia guerras brutal,
massacros e fame
ma io lo non remarca del toto
nam io ha create
un refugio pro le anima
e ibi io remanera
usque le mundo se va curar
Lo frustrante con troppo de labor
es que manca tempore pro amor
Tu debe facer cosas non interessante
in vice de projectos amusante
In vice de scriber poemas suave
tu debe nettar assi como un sclave
In vice de componer tu sexte sonata
tu debe preparar le grec salata
In vice de leger Paulo da Costa
tu debe percurrer le damnate e-posta
In vice de promenar se in le silvas
tu debe de novo facer le compras
Sed al fin veni un die toto libere
pro facer quecunque del matino al vespere
Tu lo plena con musica e poesia
e subito absente es le asthenia
Pois tu te sede con un libro dense
que tu voleva leger desde menses
e pensa que iste bellissime die
troppo rapide passava, Deo mie!
Al mesme tempore tu es inquiete
e vole retornar al labor, al rete
Un die libere es meraviliose
ma un vita libere serea tediose
Io te besonia
ma heri io non sapeva
que tu existe
Tu evelia celate passiones
Tu personifica lo que me mancava
Tu plena un vacuitate
que io non sapeva existeva
Es tu solmente un catalysator de mi besonios?
Solmente un corpore que evelia desiros?
Io non vole que serea assi
Io vole mirar te in le oculos
e sentir tote tu humanitate,
incontrar te como un persona equal
e dar te toto lo que tu besonia
e voluntarimente reciper
toto lo que tu me da
Que es besonio e que es desiro?
Io non sape le differentia
Io solmente sape que io te besonia
Mi spirito besonia e mi corpore besonia
e mi spero es iste:
que tu senti le mesme cosa