Rex Corona

Le inimico invisibile diceva:

Le mundo ha un nove rege

Ecce io: Rex Corona

Io ha un grande corona auree

e un sceptro con dragona

Io es un rege potente

que in omnes timor eveliara

Io decidera qui va viver

e qui in pena morira

Tote le mundo es mi dominio

Mi poter es sin limite

Muros non me stoppara

e resistentia es inutile

Mi colpo forte vos va abatter

Le spero e amor io ruinara

Vostre familias sera fragmentate

e ante me vos vos inclinara

Io sape que vos non me pote vider:

ecce mi fortia, mi avantage

Invisibile es invincibile:

ecce mi cruel, ma ver, message

Ma le homines respondeva:

Tu non es le prime e non le ultime

Multe pandemias ha venite e passate

Nos vinceva plus fatal morbos que tu:

multe pestes nos ha superate

Tu pote abatter nos, facer nos cader,

ma nos nos de novo levara

Tu pote colpar nos usque sanguine

ma nostre vulneres curara

Tu pote raper via personas amate

e tunc nos le lucto longe portara

Ma nulle lucto es sin fin

nam de novo cata die nos nascera

Adeo, mundo vetere

Adeo, mundo vetere

Le sol se pone

e le nocte porta con se

un frigor que nemo ha sentite antea

Quando le sol se levara deman

vos videra un mundo paralysate

ubi nihil cresce plus

Le nocte menaciante non pote esser stoppate

Illo pulsa le homines ad actos

que destrue les mesmes

Omne le portas deveni claudite

Nemo passara

Le homines malade mori in solitude

Io flotta in alto, lassa le terra

Le gravitation del sol es plus forte

que lo del nocte

Io lassa le atmosphera

Il es frigide 

ma mi febre me caleface

In spatio il non ha aere

Al fin toto es blanc

Le dulce sonio del amantes

In le nocte, quando nos dormi,

io hic e tu tanto distante,

al fin nos es insimul

in le dulce sonio del amantes

Nostre spiritos lento ascende,

lassa in basso le triste terra

e hasta le un verso le altere,

preter domos, silvas e sierras,

e finalmente nos converge

in un extase plen de splendor

Distaccate, nos es micre flammas

ma unite: le sol del amor

Unificate, nos vola verso le celo

Le suave luce del astros

crea ric ornamentos in eternitate

plenante le spatio immense con lustro

Nos specta in basso al terra blauastre

e vide milles copulas amante

que le mundo illumina con lor joia

e crea un futuro pro gente sperante

Tunc nos sape que le spero del mundo

es le homines plen de amor,

que amicitate vince le odio,

que compassion supera timor

Pluvia tocca nostre spiritos

quando illos cade trans le nubes,

e hasta preter valles profunde,

pro al fin ascender e toccar le montes

Nos specta le homines del magne urbes

Illes sempre hasta, plen de anxietate

ma io e tu, pacificamente,

plana in alto, saporante libertate

Nos canta un seren, hymno sustenite

Nostre voces sona harmonicamente

in tertias, quartas e quintas pur

Nos audi le angelos, con alas battente

Troppo tosto arriva le aurora

Aves matutin nos dice con lor canto:

“Vos debe, vos debe, dicer adeo!

Le tempore fugiva, fugiva tanto!”

Io specta le facie lucente de tu anima

quando illo lento comencia disparer

Le die attende, con cargas e deberes

ma le nocte veniente, io te va vider 

Le fumante bonhomo de nive

Io es un povre

bonhomo de nive

mi aspecto in toto

es depressive

Io non ha buttones,

ni cappello,

mi naso de carota:

perdite in duello

Io sta hic isolate

con nemo io parla

Omnes sempre passa

e dice: “qual burla”

Ma in omne caso io ha

mi cigarro spisse e longe

Io inhala le dulce toxico,

illo passa mi pharynge

E tunc tanto calme io deveni

Le colores comencia retornar

Alora io sape que ancora un die

star hic io va indurar

Le ultime luce

Le ultime luce es le plus belle

Le die moriente canta

un placide requiem

Lacrimas fatigate suspira al reposo

Quando finira le nocte veniente?

An venira un nove die?

Io inhala le glacial aere vesperal

e senti como illo frigida mi corde

Le die de Sancte Valentin

Hodie es le die de Sancte Valentin

e nostre amor es auree, diamantin

Le tempore fugi, le dies dispare

me illo sempre le mesme remane

Hodie le corde in felicitate

batte, pensante del eternitate

ubi nos sempre insimul sera

pois nunquam tu e yo morira

Le passion nos da alas, nos vola via

al terra de suave phantasias

Io te basia tote le nocte

baniante in luce suave del sancte

Valentin, protector del amantes,

tenente los in su manos radiante,

dante los duo donos divin:

fidelitate e amor genuin

Imagine per Yelling Rosa
https://yrosa.wordpress.com/

Jovedi postmeridie

Jovedi postmeridie

15:31

Io jace al sofa e face nihil

Detra le fenestra, le nubes hesitantemente flotta trans le celo

Io dormetta un poco e in mi sonio io salta de un montania

e lento plana in basso

Le umbras del ramos succutentemente balla

al insolate, nude pariete

Io audi infantes jocante al patio,

portas que son aperite e claudite,

le elevator que vade in alto e in basso

Mi pensatas son papiliones que vola via

Le vacuitate plena le vacuitate de mi halitos

Io non debe vader a ulle loco

Le horologio se ha arrestate

Le postmeridie ha devenite fatigate in su camminata

Illo se sede a un trunco in le silva del historia

e comencia contar le folios del arbores

Io conta mi halitos

ma perde le conto e comencia de novo

...novem, dece, dece-un...un, duo, tres...

Io me addormi de novo e vide nubes colorate,

rubie, jalne, orange, blau

Illos se forma ex nihil e se dissolve a nihil

Illos vola in directiones differente,

se uni, separa, cambia colores e formas

Illos fragra de vanilla, satsumas e farina

Io los essaya toccar, ma le distantia es troppo grande

Quando io vide mi mano,

illo se transforma a un nube

Le tecto se dissolve

e io deveni unite con le celo

Pensata static

Forsan le pensata es static
e toto circum illo se move

Illo es colorate del sol,
del reflexiones in le aqua
e del arcos del celo
ma in le nocte
illo retorna a su origine:
al sonios subconsciente

Illo dice nihil,
alora on lo solmente remarca
post annos,
sedente sub un arbore
quando le spirito respira
insonormente

Sex similaritates inter un homine e un guitarra

Chronica publicate in Panorama in interlingua, no. 1, 2018

Le guitarra resimila un homine in al minus sex manieras.

Le prime es su registro tonal: le plus basse tono, mi in le grande octava, anque es le plus basse tono que io poteva cantar quando io regularmente comenciava toccar le guitarra, in mi tarde adolescentia. Hodie io attinge grande re, al minus in le matino. Isto anque le guitarra pote facer: in un accordatura alternative sovente usate, on abassa mi a re.

Le secunde similaritate es le forma bipartite, le qual resimila al corpore feminin. Como un amante, le guitarrista tene le guitarra in su bracios. A differentia del pianista, le qual tocca le cordas indirectemente, via un systema complicate de claves, pedales e martellos, le guitarrista crea le musica in un maniera multo plus intime: per pizzicar e premer le cordas con su ungulas e digitos, o con un plectro. Le digitos pote glissar al cordas e inclinar los, assi creante glissandos e vibratos.

Illos pote papilionar super le cordas, creante trillos elegante. Illos pote grattar los rapidemente, in le fervente accordos del flamenco.

Le tertie similaritate es plus futuristic: le guitarra electric resimila un cyborg human, le qual combina lo organic con lo technic. Le cordas metallic vibra como in un normal guitarra, ma lor sono es captate de micre microphonos, le quales pote transformar le tonos usque a irrecognoscibilitate. Le oscillator, un bastonetto de metallo, pote dar integre accordos un forte vibrato.

Infantes, a un certe grado, ha le aspecto de adultos in formato miniatura. Similemente, le ukulele ha le aspecto de un guitarra infantil. Illo de facto es accordate quasi similemente, ma con minus de cordas: solo quatro in vice de sex. Assi un guitarrista in poc tempore pote apprender a toccar un ukulele. Isto es le quarte similaritate.

Angelos ha le aspecto de homines con alas. Le guitarra tamben ha su angelo: le guitarra harpa. Iste guitarra inusual ha un extra "ala" le qual expande le cassa resonante al latere superior. Ibi il ha un numero variate de extra cordas resonante (le quales on non tocca pro cambiar tonos) con tonos basse. Certe modellos anque ha cordas resonante de discanto al latere basse.

Iste instrumentos pote crear musica angelic, e illos es le angelos del guitarras. Isto es le quinte similaritate.

Finalmente le sexte similaritate: in svedese nos ha le parola "stämning". Illo ha (al minus) duo significantias: le prime es le stato de anima e le altere es le accordatura de un instrumento. Assi como un homine, le guitarra pote haber differente "stämning". Il ha le quotidian accordatura, le qual es apte pro le majoritate del repertorio. Ultra isto on pote abassar le corda sol a fa# o le basse corda mi a re pro rememorar se le passato e jocar le musica del renascentia pro le lut. On pote accordar le guitarra in un accordo aperte (si on solo sona le cordas sin premer los al manico, isto produce un accordo, per exemplo sol major) pro jocar vivide bluegrass.

On anque pote abassar tote le cordas un quarta o quinta e jocar depresse, irate e brutal death metal.

Assi como le homine, le guitarra ha le capacitate de exprimer multe cosas, proque illo reflecte in tonos le spirito human.

Undas

Le undas nasce in le oceano

Nos pensa

que sempre nove undas es create,

batte contra le litore

et es fracassate,

ma isto es le mesme undas,

del mesme aqua,

del mesme mar

Le undas es le voluntate del oceano,

alora illos senti pace

Lor via es preparate:

illos solmente debe sequer lo

Le litore es le vita

que es explorate e face resistentia

Le petras a illo rola et es jectate

a tote directiones durante centenas,

deveniente de plus in plus

rotunde e lisie

Le litore se cambia

ma le undas 

remane le mesme

Bon Natal 2019!

Pictura per Yelling Rosa. Clicca pro aggrandir lo.

Natal Bon,

con cibo gustose,

celebration

in modo spirituose!

Bon Natal,

con multo de nive,

vita familial,

joia intensive!

Rotas dentate

Nos es rotas dentate

Nos circula, repete,

circula, repete

Nos sempre guarda le mesura

e audi le tictacar

Mi movimento es antihorologic

e le tue horologic

Nostre interaction es sempre logic

Nos nunquam deveni fatigate

Sempre nos circula

totalmente inebriate del vento vorticose

del tempore

Que le horologio sia functional

ancora multe annos

proque tote le rotas dentate

vole viver e mover se!

Le resorto es le corde

que sempre pulsa

Cata die illo es remontate

del mano del Deo

Le tictacante musica minimalistic

me duce al trance,

me anesthesia a in tranquillitate

ma io sape que illo te irrita

usque al limite de insanitate

Nos es rotas dentate

in un horologio mechanic

Nos ha contate cata secunda

de nostre vita

Nos ha luctate con le horas

e meditate presso le dies

sempre repetente nostre mantra

Tu rota rapido

e io rota lento

ma un die nos nos arrestara al mesme tempore

Le resorto pulsara de plus in plus debilemente

Le tempore stoppara

e nos nos dissolvera

Ma ancora curre le tempore,

ancora tictaca le horologio

e ancora nos rota

Tu rapido,

io lento


Version instrumental:

Tu basia mi aures

Audi con auriculares (casco audio) 

Tu es tanto proxime,

respira in mi aures e los basia

Io senti tu calor,

tu manos a mi capite

Tu es distante

ma nonobstante tanto vicin

Tu me da teneressa

e me face e calme

e excitate

Quando io claude mi oculos

tu sembla esser mesmo plus proxime

Quando io me pone al lecto

io senti tu peso

quando tu jace super me

Le sonos del amor

flue trans tempore e spatio

e nos uni

de novo e de novo,

nam amor non cognosce distantias:

illo es hic e nunc,

presente, tenere, caressante,

calme e calide

Tu face le amor con mi aures

e le spirito se delecta

Io me addormi e plana in alto

verso le stellate firmamento

e ibi es tu,

volante verso me

Tu basia mi aures in realitate

e caressa mi facie con tu capillos

Io te imbracia fortemente

usque le fin del sonio

Le silente aeroporto

micro-novella

3 de novembre 2059, 8:48 in le matino

Io vade lentemente trans grande, vacue salas. Il es tanto silentemente. Io solmente audi mi proprie passos, le vento que mugi in rumpite fenestras e critante laros in distantia.

Io vide longe rangos de sedias e sofas. Lor stoffas ha devenite maculate e discolorate del humiditate.

In le automatos io vide bottilias con biberages refrescante. Le etiquettas ha devenite pallide ma le contento ancora ha le colores original brun obscur, jalne e rubie. Un tenue strato de musco partialmente coperi le pavimento.

Un televisor ha cadite al solo. Illo jace con le schermo in basso. Presso illo, il ha fragmentos de vitro.

Io me approxima a un grande fenestra. Un mus curre via al longe del pariete.

Foras io vide le pistas de volo, coperite de herba, arbustos e sporadic arbores.

Presso le gates sta ferruginose aeroplanos. A un de illos, le alas se ha inclinate in basso, usque le solo.

Le homines ha disparite. Le ruito, parlar, rider e plorar ha disparite. De novo io audi le vento sibilante in le fenestras rumpite e le aves lontan. Io surride e un lacrima lassa mi oculo. Io me perde in memorias, cessa camminar e claude mi oculos.

Illos sembla tanto remote. Le annos quando toto se cambiava. Le annos quando le mundo se arrestava. Quando ruito deveniva silentio. Le turbas al stratas se cambiava a rar incontros.

E quando le rotas se arrestava le pedes comenciava camminar.

Quando le schermos se extingueva io in vice spectava le arbores, le domos abandonate, le mar e le insulas. Ma le majoritate del tempore io cercava mangiar.

Quando le citates cessava lucer, le celo stellate appareva durante noctes. Constellationes celate de novo se monstrava. Io los observava durante noctes solitari.

Io me torna e vade retro, verso le sol entrata que io cognosce: trans le fracassate fenestra a tote pariete. Io exi e senti le vento. Le sol matutin caleface mi frigide genas. Al grande parcamento sta large filas de autos rubiginose.

Io specta retro al aeroporto.

“Reposa in pace, edificio majestose” io dice con voce grave. “Reposa in pace, vetere mundo. A vices tu me manca, a vices non.”

Ora io vide mi navetta. Nos lo fixava a un vetere palo. Ellen remaneva in illo tote le tempore.

Io me imbarca cautemente e me sede con difficultate. Io es vetere e promenadas me fatiga multo.

Ellen surride. Le batteria con cellulas solar habeva cargate sufficientemente, alora illa pone le motor electric in marcha e duce le navetta al grande mar. Illa dirige le proa verso un parve puncto al horizonte. Isto es le insula ubi io ora vive. Ibi il ha juvene homines gentil que me adjuta ora, quando mi fortias se debilita.

Quando io observa le micre undas, io remarca alcun pinnaculos de grattacelos que emerge super le superficie.

“Esque tu videva alique interessante?” Ellen demanda.

“Io diceva adeo a un vetere amico” io responde. “Alora io al fin senti pace”.