Le crepusculo cade,
gelide es le vento
Mi lacrimas
congela sur mi genas
Io audi tu passos
de plus in plus
insonor
Tu figura se funde
con le umbras
Io voca tu nomine
Io plora, io crita
Io preca, io
appella,
intona un elegia,
ma tu non te torna,
continuante camminar
Tu me ha renunciate,
inevitabilemente
Tote le stellas cade
del celo
e deveni incinerate
Le Luna deveni
extinguite
proque le Sol ha
morite
Le tempore ora
collabe
e deveni un nunc
insuffribile
Omne memorias aurate
se torna a fabulas
absurde
Proque tu lassa le
calde focar,
plenate del riso de
nostre infantes?
Nos ha passate
periodos difficile
ma io sape que tosto
illos finira
Io non pote finir
creder
que insimul nos
vincera
Como pote un amor
perenne
subito cessar
respirar?
Io extende mi mano a
te:
Prende lo! Prende
lo!
Isto es le mano que
ama adjutar te!
Isto es le mano que
ama caressar te!
Da me un ultime
opportunitate!
Non reguarda in
retro, solmente in avante!
Monstra me le via
que tu vole vader
e io te sequera
Esque tu te remembra
como nos vagava in
silvas
audiente le canto
del aves,
lor trillos e gai
melodias
Le cantatores
forestal
ancora nos attende
Illos spera que nos
revenira
vadente mano in mano
Le nocte ha cadite
Io remane e ha
frigido,
ma le spero me
impedi
de revenir al domo
Cata vice que un
umbra se move
io crede que tu
reveniva
Quando le folios
sona in le vento
io crede que es tu
passos
Al fin io es
fortiate
a revenir al vacue
casa
Io accende un foco
in le furno
pro calefacer mi
rigide manos
In le calde, amene
flammas del furno
io vide multe
imagines consolante
Io vide tu facie
surridente
e memora tu parolas
que me portava joia
Io vide imagines de
nostre annos commun
Micre, felice
momentos quotidian
e io me demanda con
triste mente
si tu anque memora o
jam ha oblidate
Incognite imagines
le flammas me monstra
An isto es futur
occurrentias
o mer phantasias
generate de mi mente
fatigate?
Io vide como nos es
insimul al tabula
e ambe le infantes
es ibi
Nos mangia cibo
gustose,
nos parla e nos ride
Le absolution ha
sanate
le vulneres de
nostre animas
Le amor ha
recrescite
e de novo floresce
Post le cena nos nos
imbracia,
nos imbracia nostre
amate infantes
Nos canta melodias
gaudiose
e lege un conto
excitante
Lento le foco se
extingue
ma le brasas
disperge calor in le camera
Io me jace al lecto
e al fin claude le
oculos
Pensatas sperantiose
me cuna a somno
Io memora belle
poemas consolante
e pensa que le alba
que tosto venira,
sera le alba del
amor renascite
Tunc io de novo te
imbraciara
con affection e
teneressa
Io basiara tu labios
e susurrara: ”Io
te ama”
Ma usque tunc: bon
nocte, mi amor
Dormi ben, collige
fortia!
Que fatiga e
desperation cedera
faciente placia pro
le amor renascite
